Αρχαία και νέα ελληνικά: συγγενείς μα αντίπαλες μορφές, ομοιότητες και διαφορές η θέση των αρχαίων στην εκπαίδευση και στον καθημερινό γλωσσικό στίβο.~ Η εξέλιξη της γλώσσας και ο «ολέθριος αττικισμός» (Γ. Ν. Χατζηδάκις).~ Η Εκκλησία που καταδικάζει τη γλώσσα στην οποία γράφτηκαν τα ιδρυτικά κείμενα του χριστιανισμού.~ Η ιστορία των τόνων: το πολυτονικό, ανορθογραφία στα νέα ελληνικά.~ Νέες τάσεις στη χρήση της γλώσσας και στη γραφή: αρχαϊκοί ρηματικοί τύποι: ηρνείτο και συνεπήγετο λογιόμορφη, λανθασμένη σύνταξη: ρήματα που δεν συντάσσονταν ποτέ με γενική, όπως μετέρχομαι, διαφεύγω, αποποιούμαι.~ Σύμφυρση αλφαβήτων: chic-άτη και media-κός. Αρχαίες ή νεότερες λέξεις που κόβονται στα δύο: «εξ απίνης», «κι όλας», «δι ό». νεότερες σύνθετες λέξεις που ξάφνου χωρίζονται με ενωτικό: «αλαφρο- ίσκιωτη», «πολυ- μιλάω»,  «ετσι-θελισμός»~ Η ακλισία που προχώρησε από τα ξένα ονόματα: της Ατλάντα, ακόμα και από τα ελληνικά, ξένων όμως προσώπων: της Σοφίας Κόππολα, και πια άγγιξε και τα σκέτα ελληνικά: της Μιμή Ντενίση και της Λιάνα Κανέλλη. Κυρίως όμως κοινές, καθημερινές λέξεις: τα γιαπί, του πασατέμπο. οι πλασιέ και τα μπουφέ.~ Ποιες οι πηγές της σύγχυσης;~ Ευρύτερος γλωσσικός καθαρισμός ή παροδικές τάσεις;