[. . .] Η εργασία αυτή, όπως και η συλλογέας δηλώνει στο σημείωμά της, είναι πρωτίστως πραγμάτωση μιας ενδιάθετης ανάγκης να μιλήσει στους αναγνώστες της με τη φωνή της λαϊκής ψυχής, όπως μου εκμυστηρεύτηκε κατ' ιδίαν, ένας τρόπος να μιλήσει και με εικόνες - βλέμματα παλιών ανθρώπων. Ταυτοχρόνως είναι μια δική της συνειδητή στροφή στην «αισιοδοξία της ανάμνησης», είναι μια απροκάλυπτη στάση ζωής απέναντι στην πλαστικότητα του «σήμερα».