Βρικόλακες και ζόμπι, μάγισσες και δαίμονες, μάντεις και κληρικοί, γιατροί και μέλη ταγμάτων σούφι, ιεροεξεταστές και εξορκιστές, υπνωτιστές και παραισθησιογόνα φυτά, ιπτάμενα αυγά και μεθυσμένες κότες παρελαύνουν από τις σελίδες του βιβλίου που κρατάτε στα χέρια σας. Οι συγγραφείς αναμετρώνται με παλαιά και καινά δαιμόνια, παρουσιάζουν δοξασίες και πρακτικές από την Αρχαιότητα μέχρι σήμερα και εξερευνούν τα ρευστά όρια ανάμεσα στις επικράτειες του φυσικού και του υπερφυσικού σε διαφορετικούς τόπους και χρόνους.

Σκιαγραφώντας μια δυναμική και σύνθετη εικόνα πέρα από σχηματικές διχοτομίες μεταξύ «δεισιδαιμονίας» και «επιστήμης» ή «ορθού λόγου», αναδεικνύουν πως οι αντιλήψεις για το υπερφυσικό, το παραφυσικό ή το μεταφυσικό αποτυπώνουν ευαισθησίες, φόβους, επιδιώξεις, και ιδεολογικά, πολιτισμικά και θρησκευτικά διακυβεύματα. Δεν πρέπει, λοιπόν, να μας ξαφνιάζει ότι το υπερφυσικό είναι διαχρονικά παρόν σε ποικίλες εκφάνσεις της πολιτισμικής παραγωγής (από αρχαίες επιστολές και μεσαιωνικές χρονογραφίες μέχρι λόγιες πραγματείες, κι από λογοτεχνικά κείμενα μέχρι ταινίες και graphic novel), ενώ αποτελεί πια και αντικείμενο της ακαδημαϊκής έρευνας.