Την δημιουργίαν του κόσμου και την των πάντων κτίσιν πολλοί διαφορώς εξειλήφασι, και ως έκαστος ηθέλησεν, ούτως και ωρίσατο. Οι μεν γαρ αυτομάτως, και ως έτυχε, τα πάντα γεγενήσθαι λέγουσιν, ως οι Επικούρειοι, οι και την των όλων πρόνοιαν καθ' εαυτών ουκ είναι μυθολογούντες, αντίκρυς παρά τα εναργή και φαινόμενα λέγοντες. Ει γαρ αυτομάτως τα πάντα χωρίς προνοίας κατ' αυτούς γέγονεν, έδει τα πάντα απλώς γεγενήσθαι και όμοια είναι και μη διάφορα. Ως γαρ επί σώματος ενός έδει τα πάντα είναι ήλιον ή σελήνην, και επί των ανθρώπων έδει το όλον είναι χείρα, ή οφθαλμόν, ή πόδα. Νυν δε ουκ έστι μεν ούτως· ορώμεν δε το μεν, ήλιον· το δε, σελήνην· το δε, γην· και πάλιν επί των ανθρωπίνων σωμάτων, το μεν, πόδα· το δε, χείρα· το δε, κεφαλήν. Η δε τοιαύτη διάταξις ουκ αυτομάτως αυτά γεγενήσθαι γνωρίζει, αλλ' αιτίαν τούτων προηγείσθαι δείκνυσιν· αφ' ης και τον διαταξάμενον και πάντα ποιήσαντα Θεόν έστι νοείν. Άλλοι δε, εν οις έστι και ο μέγας παρ' Έλλησι Πλάτων, εκ προϋποκειμένης και αγενήτου ύλης πεποιηκέναι τον Θεόν τα όλα διηγούνται· μη αν γαρ δύνασθαί τι ποιήσαι τον Θεόν ει μη προϋπέκειτο η ύλη· ώσπερ και τω τέκτονι προϋποκείσθαι δει το ξύλον, ίνα και εργάσασθαι δυνηθή.