Η περιπέτεια του αμπελιού και του κρασιού στην αρχαία Ελλάδα παρουσιάζεται μέσ’ από τη μελέτη της αρχαιοελληνικής γραμματείας. Αναλύονται θέματα όπως καλλιέργεια, οινοποίηση και εμπόριο, αλλά και ζητήματα του συμποσίου, των Διονυσιακών εορτών, καθώς και του θετικού ή αρνητικού τρόπου μέσω του οποίου οι αρχ. Έλληνες εννοούσαν την πόση και τη μέθη ως εντεταγμένες σε θρησκευτικές, κοινωνικές ή ατομικές διαδικασίες.
Δεδομένου ότι οι πρώτοι sommelier της αρχαιότητας ήταν οι Έλληνες γιατροί και φαρμακολόγοι, περιγράφονται οι μέθοδοι μέσω των οποίων οι Ιπποκράτης, Διοσκουρίδης, Γαληνός και άλλοι, ανέλυαν τον χαρακτήρα κάθε είδους οίνου με βάση το χρώμα, τη διαύγεια, τη στυφάδα, την οξύτητα ή γλυκύτητα, τη δυνατότητά του να αφομοιώνεται εύκολα ή δυσκολότερα από τον οργανισμό, σε σχέση με την επίδρασή του στην υγεία.
Μελετώνται 53 ποικιλίες αμπέλου, 136 επώνυμα είδη οίνου και 108 οινοπαραγωγικοί τόποι σε όλο τον τότε γνωστό κόσμο, από την Ελλάδα έως την Ιταλία, Γαλατία, Σικελία και Ισπανία, κι από την ελληνική Μικρά Ασία, την ελληνιστική Συρία, την κεντρική Ασία και την Ινδία, έως την κεντρική Ευρώπη, την Αίγυπτο και τη βόρεια Αφρική. Ξεχωριστά, περιγράφονται 89 είδη φαρμακευτικών οίνων
που παρασκευάζονταν με βότανα για ιατρική χρήση.