Το βιβλίο συνιστά μια ιδιαίτερα σημαντική συμβολή στη μελέτη των απαρχών της λατινικής λογοτεχνίας, καθώς επανεξετάζει ένα από τα κεντρικά ζητήματα της κλασικής φιλολογίας και της πολιτισμικής ιστορίας της αρχαιότητας: υπό ποιες ιστορικές, γλωσσικές και θεσμικές προϋποθέσεις κατέστη δυνατή η συγκρότηση μιας λογοτεχνίας στη λατινική γλώσσα, σε διαρκή και σύνθετη συνάρτηση με την ελληνική γραμματεία. Ο Denis Feeney δεν αντιμετωπίζει τη γένεση της λατινικής λογοτεχνίας ως αναμενόμενη ή εξελικτικά αυτονόητη κατάληξη, αλλά ως ένα φαινόμενο ιστορικά ιδιάζον, συγκυριακό και, από πολλές απόψεις, απρόβλεπτο. Η εμφάνιση μιας λογοτεχνικής παράδοσης στα λατινικά δε νοείται απλώς ως υιοθέτηση ελληνικών προτύπων, αλλά ως αποτέλεσμα πολύπλοκων διαδικασιών μετάφρασης, διαπολιτισμικής διαμεσολάβησης, θεσμικής αναδιοργάνωσης και δημιουργικής αναδιαμόρφωσης λογοτεχνικών μορφών.