Πρόκειται για μία  συστηματική διάρθρωση υπό την μορφή θεωρημάτων του συνόλου της αρχαίας ελληνικής μεταφυσικής από τον Πλάτωνα έως και τον Συριανό, στην οποία περιλαμβάνεται και το σύνολο των εννοιολογικών κατηγοριών οι οποίες διεμορφώθησαν καθ’ όλη την πορεία της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας. Διευκρινιστέον ότι οι έννοιες αυτές είχαν προσλάβει και έναν έντονο θεολογικό προσανατολισμό, εξαιτίας των τάσεων που επικρατούσαν κατά τον 5ο μ.Χ. αιώνα. Κατά την διάρθρωση των θεωρημάτων, αξιοσημείωτο είναι ότι ο Πρόκλος ενέταξε στην εν λόγω μελέτη του τόσο την επιστημονική παραγωγή του ελληνικού στοχασμού όσο και τους βασικούς κανόνες της τυπικής λογικής με τους οποίους η ελληνική σκέψη συγκροτούσε τα προϊόντα των ερευνών της. Επιπλέον, προέβη σε μία επικαιροποίηση των προηγούμενων φιλοσοφικών ρευμάτων υπό τα ερμηνευτικά σχήματα που ο ίδιος είχε επιλέξει. Όθεν, με την μελέτη αυτή προσφέρεται μία διευρυμένη αίσθηση του πώς συντίθεται μία μεταφυσική πραγματεία, προκειμένου να καταστεί ένα ολοκληρωμένο σύστημα Γνώσης. Χρήζει τέλος αναφοράς ότι πρόκειται για ένα έργο το οποίο επηρέασε την μετέπειτα εξέλιξη της φιλοσοφίας, τουλάχιστον έως και την νεώτερη εποχή, με τον Hegel και τον Leibniz να θεωρούνται ότι έχουν αφομοιώσει, υπό τα οικεία τους βεβαία κριτήρια, τον στοχασμό του Πρόκλου.