Η έκδοση των Επιστολώντου προδρόμου διδασκάλου του Γένους  Ευγενίου Γιαννούλη του Αιτωλού από τους καθηγητές του Τμήματος Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Ιωάννη Στεφανή και Νίκη Παπατριανταφύλλου-Θεοδωρίδη το 1992 αποτέλεσε σταθμό στη μελέτη της ελληνικής παιδείας κατά την μακραίωνη περίοδο της Τουρκοκρατίας. Η βαθιά μόρφωσή του, την οποία απέκτησε κατά την μαθητεία σε ονομαστές σχολές της εποχής, μεταξύ των οποίων και αυτή των Τρικάλων, κοντά σε σπουδαίους δασκάλους, τον κατέστησε κορυφαία πνευματική μορφή του 17ου αιώνα. Η απόσυρσή του κατά τα τελευταία χρόνια της δράσης του στα απομονωμένα και δυσπρόσιτα Βραγγιανά των Αγράφων (1661-1673 και 1676-1682), όπου ίδρυσε σχολείο που το διηύθυνε ο ίδιος, έδωσε μία πνευματική αίγλη στη δύσβατη αυτή περιοχή, που όμως τότε έσφυζε από ζωή.

Η επαφή του με όλα σχεδόν τα σχολεία του Ελληνισμού και η αλληλογραφία του με πολλούς πνευματικούς ανθρώπους της εποχής του φανερώνουν άνθρωπο που ενδιαφερόταν για την πορεία και την πνευματική ανάταση του υπόδουλου Γένους αλλά και την μεγάλη εκτίμηση που απολάμβανε από τους συγχρόνους τους λογίους.

Μεταξύ των ανθρώπων με τους οποίους διατηρούσε στενές σχέσεις περιλαμβάνονταν και πολλοί Τρικαλινοί, λόγιοι και μη, καθώς και τα γειτονικά μοναστήρια του Δουσίκου και της Κορώνας, από τις πλούσιες βιβλιοθήκες των οποίων μάλιστα δανειζόταν βιβλία για να τα μελετήσει. Η αλληλογραφία αυτή του Ευγενίου Γιαννούλη με Τρικαλινούς, και ιδιαίτερα με τον ιερέα των Τρικάλων Νικόλαο Μυροκοβίτη, μας επιτρέπουν να τον θεωρήσουμε κατά κάποιον τρόπο «Τρικαλινό» λόγω πνευματικής αλληλεπιδράσεως. Η αλληλογραφία του Γιαννούλη με τους Τρικαλινούς διασώθηκε στον Κώδικα αρ. 167 της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, που έγραψε ο ιερέας των Τρικάλων Νικόλαος Μυροκοβίτης, ο οποίος είχε συγκεντρώσει την αλληλογραφία του Ευγενίου καθώς και άλλων προσώπων. Ο ίδιος για τις επιστολές του Γιαννούλη έγραφε ότι «εἶναι γλυκύτεραι ὑπὲρ μέλι καὶ κηρίον καὶ μὲ ὑψηλὸν νοῦν μελετημέναι καὶ θεάρεστον ἑρμηνείαν καὶ όρθὸν σκοπὸν τῆς ἐκκλησίας διορθωμέναι».  Αλλά και ένας άλλος Τρικαλινός, ο Γεωργάκης Αλεξ. Μπαραράς διέσωσε περισσότερες από 46 επιστολές με τίτλο «Ἐπιστολαὶ τοῦ Εὐγενίου» στον Κώδικα 4739 του Σπ. Λάμπρου γραμμένον το 1712. Δεν πρέπει επίσης να μας διαφεύγει ότι κατά το μεγαλύτερο διάστημα της Τουρκοκρατίας τα Τρίκαλα ήταν το διοικητικό (Σαντζάκι Τρικάλων) και το θρησκευτικό (έδρα του Μητροπολίτη Λαρίσης) κέντρο της Κεντρικής Ελλάδος

Η έκδοση των Επιστολώντου προδρόμου διδασκάλου του Γένους  Ευγενίου Γιαννούλη του Αιτωλού από τους καθηγητές του Τμήματος Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Ιωάννη Στεφανή και Νίκη Παπατριανταφύλλου-Θεοδωρίδη το 1992 αποτέλεσε σταθμό στη μελέτη της ελληνικής παιδείας κατά την μακραίωνη περίοδο της Τουρκοκρατίας. Η βαθιά μόρφωσή του, την οποία απέκτησε κατά την μαθητεία σε ονομαστές σχολές της εποχής, μεταξύ των οποίων και αυτή των Τρικάλων, κοντά σε σπουδαίους δασκάλους, τον κατέστησε κορυφαία πνευματική μορφή του 17ου αιώνα. Η απόσυρσή του κατά τα τελευταία χρόνια της δράσης του στα απομονωμένα και δυσπρόσιτα Βραγγιανά των Αγράφων (1661-1673 και 1676-1682), όπου ίδρυσε σχολείο που το διηύθυνε ο ίδιος, έδωσε μία πνευματική αίγλη στη δύσβατη αυτή περιοχή, που όμως τότε έσφυζε από ζωή.

Η επαφή του με όλα σχεδόν τα σχολεία του Ελληνισμού και η αλληλογραφία του με πολλούς πνευματικούς ανθρώπους της εποχής του φανερώνουν άνθρωπο που ενδιαφερόταν για την πορεία και την πνευματική ανάταση του υπόδουλου Γένους αλλά και την μεγάλη εκτίμηση που απολάμβανε από τους συγχρόνους τους λογίους.

Μεταξύ των ανθρώπων με τους οποίους διατηρούσε στενές σχέσεις περιλαμβάνονταν και πολλοί Τρικαλινοί, λόγιοι και μη, καθώς και τα γειτονικά μοναστήρια του Δουσίκου και της Κορώνας, από τις πλούσιες βιβλιοθήκες των οποίων μάλιστα δανειζόταν βιβλία για να τα μελετήσει. Η αλληλογραφία αυτή του Ευγενίου Γιαννούλη με Τρικαλινούς, και ιδιαίτερα με τον ιερέα των Τρικάλων Νικόλαο Μυροκοβίτη, μας επιτρέπουν να τον θεωρήσουμε κατά κάποιον τρόπο «Τρικαλινό» λόγω πνευματικής αλληλεπιδράσεως. Η αλληλογραφία του Γιαννούλη με τους Τρικαλινούς διασώθηκε στον Κώδικα αρ. 167 της Θεολογικής Σχολής της Χάλκης, που έγραψε ο ιερέας των Τρικάλων Νικόλαος Μυροκοβίτης, ο οποίος είχε συγκεντρώσει την αλληλογραφία του Ευγενίου καθώς και άλλων προσώπων. Ο ίδιος για τις επιστολές του Γιαννούλη έγραφε ότι «εἶναι γλυκύτεραι ὑπὲρ μέλι καὶ κηρίον καὶ μὲ ὑψηλὸν νοῦν μελετημέναι καὶ θεάρεστον ἑρμηνείαν καὶ όρθὸν σκοπὸν τῆς ἐκκλησίας διορθωμέναι».  Αλλά και ένας άλλος Τρικαλινός, ο Γεωργάκης Αλεξ. Μπαραράς διέσωσε περισσότερες από 46 επιστολές με τίτλο «Ἐπιστολαὶ τοῦ Εὐγενίου» στον Κώδικα 4739 του Σπ. Λάμπρου γραμμένον το 1712. Δεν πρέπει επίσης να μας διαφεύγει ότι κατά το μεγαλύτερο διάστημα της Τουρκοκρατίας τα Τρίκαλα ήταν το διοικητικό (Σαντζάκι Τρικάλων) και το θρησκευτικό (έδρα του Μητροπολίτη Λαρίσης) κέντρο της Κεντρικής Ελλάδος.