Στην ποιητική του Πινδάρου μπορούμε να δούμε ξεκάθαρα τη σκοτεινή πλευρά ηρώων, όπως ο Αίας αλλά και ο Οδυσσέας, και να εκτιμήσουμε εντούτοις ακόμα περισσότερο τη φωτεινή τους πλευρά. Στην περίπτωση του Αίαντα, πρόκειται για ανάγκη πιεστική, καθώς οι αποτυχίες του είναι ακόμα πιο ερεβώδεις από τις περιστασιακές αποτυχίες του Οδυσσέα ή και του Αχιλλέα. Ο Αίας μπορεί να υπήρξε ο δεύτερος τη τάξει Αχαιός, μετά τον Αχιλλέα, στην Ιλιάδα, και, πέρα από όσα λέγονται στο έπος, μπορεί να τον ξεπέρασε ο Οδυσσέας κερδίζοντας την πανοπλία του νεκρού Αχιλλέα ως έπαθλο, αλλά, ανεξάρτητα από τις αποτυχίες και τις μοιραίες απογοητεύσεις του, το λαμπρό φως των πινδαρικών ωδών κρατά το μεγαλείο του ήρωα ζωντανό. Τα λόγια του ποιητή για τον Αίαντα στον Ισθμιόνικο 4 τα λένε όλα:
καὶ πάγκαρπον ἐπὶ χθόνα καὶ διὰ πόντον βέβακεν
ἐργμάτων ἀκτὶς καλῶν ἄσβεστος αἰεί.

Και πάνω στη γη με τους τόσους καρπούς της και μέσα από
τη θάλασσα έχει κάνει τον δρόμο της
η αχτίδα φωτός που βγαίνει από τις ωραίες πράξεις και δεν
θα σβήσει ποτέ.