Η συγγραφέας παρουσίασε και ερμήνευσε με επιτυχία τα χαρακτηριστικά και τις μεθόδους ανάδειξης της γυναίκας-ηγέτιδος στην τραγωδία και την κωμωδία, ενώ έθεσε το ερώτημα αν η συχνή παρουσίαση όλων αυτών των γυναικών στη θεατρική σκηνή, αν όλες αυτές οι επαναλαμβανόμενες συγκρούσεις ανάμεσα σε άνδρες και γυναίκες σηματοδοτούν και αντανακλούν μια κοινωνική εξέλιξη, μια βελτίωση της θέσης των γυναικών στην πραγματική ζωή· ή μήπως το αθηναϊκό θέατρο δραματοποιεί την αδυναμία μιας τέτοιας εξέλιξης;

Υπάρχει πραγματική βελτίωση στην καταπίεση των γυναικών, υπάρχει απελευθέρωση, ή μήπως οι δραματικοί ποιητές εξορκίζουν το κακό με ουτοπικές παραστάσεις; Μήπως η τραγωδία μεταφέρει στο πλαίσιο της αναπαράστασης δραματικούς τρόπους αιτιολόγησης, όσον αφορά τον έλεγχο των γυναικών από τους άνδρες; Πώς αντιδρούσε σε όλα αυτά το αθηναϊκό κοινό; Αισθανόταν κάποιου είδους απειλή; Πώς εκλάμβανε όλα αυτά τα αιτήματα των ηγετικών γυναικείων μορφών; Υπήρχε κίνδυνος να διασαλευτεί από αυτές τις προτάσεις η δημόσια τάξη; Μήπως οι γυναικείοι χαρακτήρες είναι τα εργαλεία των δραματικών ποιητών για την επιβεβαίωση της ανδρικής υπεροχής και η δικαιολόγηση για τον υποβιβασμό των γυναικών;

Σε αυτά τα καίρια ερωτήματα η κυρία Παππά έδωσε τεκμηριωμένες απαντήσεις και εξέφρασε τον προβληματισμό της με επιστημονική επάρκεια και γλωσσική σαφήνεια. Το ανά χείρας ερευνητικό πόνημα της Κλειώς (Χαρίκλειας) Παππά είναι καρπός μιας μακρόχρονης και εργώδους προσπάθειας και μελέτης της συγγραφέως. Αποτελεί μια ολοκληρωμένη πρωτότυπη φιλολογική σύνθεση και νέα συμβολή στην έρευνα. Η πραγμάτευση του θέματος ενδιαφέρει όχι μόνο τους φιλολόγους και τους φοιτητές των Φιλοσοφικών Σχολών, αλλά και το ευρύτερο κοινό που αγαπά το αρχαίο ελληνικό θέατρο και εν γένει τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό.

(από τον Πρόλογο του Σπύρου Συρόπουλου)