Η μύηση στα Ελευσίνια αποσκοπούσε στη συμφιλίωση με τον θάνατο και την εξασφάλιση μιας καλύτερης μεταθανάτιας μοίρας. Όσοι μετείχαν σ’ αυτά βίωναν μια μοναδική εμπειρία, την οποία ωστόσο απαγορευόταν να κοινοποιήσουν σε όσους δεν είχαν μυηθεί. Το βιβλίο περιλαμβάνει φιλολογικά κείμενα και επιγραφές από διαφορετικές περιόδους της αρχαιότητας. Ξεκινά με ένα επικό ποίημα που γράφηκε γύρω στον 7ο αιώνα π.Χ. και συνεχίζει με έργα ιστορικών, ρητόρων και ποιητών, καθώς επίσης χριστιανών, οι οποίοι τα διακωμωδούσαν και τα στηλίτευαν. Έτσι, μολονότι οι άμεσες πληροφορίες σπανίζουν, δίνεται μια σφαιρική εικόνα για τον τρόπο με τον οποίο τα Ελευσίνια Μυστήρια προσλαμβάνονταν από την ευρύτερη κοινωνία.

Εικόνα εξωφύλλου: Η ερυθρόμορφη πήλινη αναθηματική πλάκα της/του Νιννίον από την Ελευσίνα (περ. 370 π.Χ., Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο, Αθήνα). Στη βάση φέρει την επιγραφή «ΝΙΝΝΙΟΝ ΤΟΙΝ ΘΕΟΙΝ  [ΝΕΘΗΚΕΝ]» ([Το] αφιέρωσε το Νιννίον στις δύο θεές). Εικονίζει τη διαδικασία μύησης: στην πάνω ζώνη η ∆ήμητρα και στην κάτω η Περσεφόνη υποδέχονται, καθήμενες, την πομπή των Μεγάλων Μυστηρίων.