Πρόκειται για τον τελικό τόμο της εξάτομης συλλογής του Στωικού φιλοσόφου Πλωτίνου (3ος   αι. μ.Χ.). Η Πέμπτη Εννεάς ξεκινά από τη μελέτη της ψυχής ως κατώτερης υπόστασης στην Πλωτίνεια τριαδική κατάταξη (ΕΝ-ΝΟΥΣ-ΨΥΧΗ). Ακολουθεί η ανάλυση των δύο ανώτερων υποστάσεων, του Νου και του Ενός, και διερευνώνται οι σχέσεις μεταξύ τους. Για τη διερεύνηση αυτή ο Πλωτίνος επηρεάζεται από Πλατωνικές και Αριστοτελικές θεωρίες. Κατά την κρίση του εκδότη, το παρόν έργο παρουσιάζει τον μεγαλύτερο βαθμό θεματικής συνάφειας σε σύγκριση με τα προηγούμενα της συλλογής. Ακριβώς αυτή η συνάφεια οδηγεί σε πολλές επαναλήψεις, εφόσον τα περιεχόμενα του έργου πιθανότατα είχαν καταγραφεί σε διαφορετικές χρονικές περιόδους από τον Πλωτίνο. Για το λόγο αυτό ο σχολιασμός του εκδότη είναι πιο συνοπτικός.