Στο σύντομο κείμενο που παρουσιάζεται στον παρόντα τόμο, ο Μ. Βασίλειος επιχειρεί να εξηγήσει πώς μπορεί να συμβιβαστεί η παρουσία του κακού στον κόσμο με την ύπαρξη ενός πανάγαθου και παντοδύναμου Θεού. Στην προσπάθειά του να επιλύσει αυτή την αντινομία, ο ιερός συγγραφέας θα αναπτύξει τα επιχειρήματά του με όρους αμιγώς ανθρωπολογικούς. Ο άνθρωπος, δηλαδή, είναι η εκείνος που εμφανίζει και διαχέει το κακό στην αγαθή δημιουργία και όχι ο Θεός. Ως ελεύθερο δημιούργημα του Θεού και ως τρεπτή ύπαρξη, ύπαρξη, δηλαδή, που μπορεί να στραφεί είτε προς αγαθό είτε προς το κακό, μπορεί να παρέμβει βλαπτικά στην αγαθή δημιουργία του Θεού και να τη διαστρέψει, ακόμη και να την καταστρέψει. Και αυτή ακριβώς η ελευθερία του ανθρώπου, το αυτεξούσιο, θα πει ο ιερός συγγραφέας, είναι που καθιστά τον άνθρωπο πηγή και η ρίζα του κακού του κακού στον κόσμο, αν και ο πυρήνας της ύπαρξής του είναι αγαθός, καθώς δημιουργήθηκε από τον αγαθό Θεό.