Το De finibus bonorum et malorum γράφτηκε σε λίγους μήνες και ολοκληρώθηκε τον Ιούνιο του 45 π.Χ., όταν ο Κικέρων ήταν 61 ετών. Το θέμα του έργου είναι μια εκδοχή του σωκρατικού ερωτήματος «πώς πρέπει να ζούμε;». Το κεντρικό ερώτημα είναι τι θεωρείται το μέγιστο αγαθό (finis bonorum, summum bonum) που πρέπει να επιδιώκουμε και ποιο είναι το μέγιστο κακό που πρέπει να αποφεύγουμε (finis malorum, summum malum). Οι απαντήσεις δίνονται σε τρεις αλληλένδετους διαλόγους, στους οποίους παρουσιάζονται κριτικά οι ηθικές θεωρίες του Επίκουρου (βιβλία I-II), των Στωικών (III-IV) και του Πλατωνικού Αντίοχου (V). Ένα συνεκτικό στοιχείο είναι η σκεπτικιστική μέθοδος του Κικέρωνα, ο οποίος δηλώνει ότι εμπνέεται από τον Σωκράτη και την σκεπτικιστική Ακαδημία (του Αρκεσίλαου και του Καρνεάδη). Το έργο φιλοξενεί έτσι, εκτός από τις ηθικές θεωρίες που εξετάζονται, και αυτήν της σκεπτικιστικής Ακαδημίας, όπως την εννοούσε ο Κικέρωνας. Αυτή η συγκεκριμένη στάση αντικατοπτρίζεται στη διαλογική μορφή του έργου, στην εξέταση της πειστικότητας των ηθικών θεωριών (δοκιμασία) και στο αφοριστικό του τέλος. Το De finibus συγκαταλέγεται στα πιο πολύτιμα κείμενα της αρχαίας ηθικής φιλοσοφίας, όχι μόνο ως βασική πηγή ελληνιστικών ηθικών θεωριών, αλλά και για την ενδελεχή διερεύνηση ηθικών ερωτημάτων και πιθανών απαντήσεων, η οποία απασχολεί τον αναγνώστη με τρόπο ανάλογο με τους σωκρατικούς διαλόγους.