Ο πρώτος αυτός τόμος του έργου "Οι Τούρκοι και το Βυζάντιο" εξετάζει κυρίως την προοθωμανική εποχή στον κόσμο της Ανατολής και των Βαλκανίων· παρακολουθεί ιδιαίτερα τις πολυποίκιλες σχέσεις της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας κατά τους αιώνες 10o-13ο με τα τουρκόφωνα φύλα της Ανατολής και των Βαλκανίων: συγκεκριμένα με τους κοινούς φυλετικούς προγόνους των τουρκικών λαών, τους Ογούζους των Αλταΐων, καθώς και τους Πατζινάκους (Πετσενέγγους), τους Ούζους, τους Κο(υ)μάνους, τους Καραχανίδες (Ιλεκχανίδες), τους Καρά Χιτάυ, τους Σελτζούκους, τους Ζενγκίδες, τους Ντανισμεντίδες, τους Αρτουκίδες και τους Τουρκομάνους νομάδες, με ιδιαίτερη αναφορά στους εκχριστιανισμένους μισθοφόρους Τουρκόπουλους. Το γενικότερο χρονολογικό πλαίσιο των βυζαντινοτουρκικών σχέσεων (δηλαδή η περίοδος 4ος-15ος αιώνες) θα συμπληρωθεί σε δεύτερο τόμο, όπου θα εξεταστούν διάφορες πτυχές των σχέσεων του Βυζαντίου με τους υπόλοιπους τουρκόφωνους λαούς του Μεσαίωνα, αρχίζοντας με τους Ούννους και ολοκληρώνοντας με τους Οθωμανούς Τούρκους, ιδίως στην εποχή των πρώτων μεγάλων κατακτήσεών τους (τέλος 13ου - β΄ μισό 15ου αιώνα).