Ο Β. Κούλμαν προτείνει μια νεοτερική ανάγνωση της αριστοτελικής πολιτειακής θεωρίας, με εργαλεία του τα σύγχρονα πορίσματα της ηθολογίας, της ψυχανάλυσης και της κοινωνιολογίας. Κατά τον συγγραφέα, η αριστοτελική θεωρία έπαψε να είναι κατανοητή στα χρόνια μας επειδή αγνοείται το βιολογικό της υπόβαθρο. Αμφισβητώντας την ερμηνεία της πόλης ως ουσίας, ο Κούλμαν ανιχνεύει τις βιολογικές καταβολές των ηθικών και πολιτικών συγγραμμάτων του Έλληνα φιλόσοφου, με αφετηρία τη φράση του ότι “ο άνθρωπος είναι φύσει ζώον πολιτικόν”. Στη συζήτηση σχετικά με την πολιτική ύπαρξη του ανθρώπου και τη βιολογική της βάση εντάσσονται οι αμφιλεγόμενες αριστοτελικές απόψεις για τη δουλεία, τη σχέση των δύο φύλων και την κοινωνική ανισότητα, καθώς και το ρόλο της παιδείας στην επιδίωξη της αρετής. Ο Αριστοτέλης απελευθέρωσε την πολιτική επιστήμη από τα δεσμά της μεταφυσικής, αλλά δεν ήταν δυνατόν να ασπασθεί ούτε τη νεότερη συνθηματολογία για την αρχική φυσική ισότητα όλων των ανθρώπων ούτε τον σύγχρονο ανθρωπολογικό διαχωρισμό της βιολογικής οντότητας από την κοινωνική, την πολιτική και την πνευματική οντότητα. Έχοντας απορρίψει τον συμβατικό χαρακτήρα του κράτους ως κοινότητας συμφερόντων, αποδίδει τη σύστασή του σε δύο αρχές, τη φύση και το λόγο.