Η Μελική, προσωπική ποίηση, καθρεφτίζει περίκαλα τη ζωή, την προσωπική και κοινωνική, των ποιητών της. Τυπικά παραδείγματα τα έργα του Αρχιλόχου και του Αλκαίου. Τα συντρίμματά τους μας δίνουν να χαράζουμε μ' αρκετή πληρότητα την ψυχογραφία τους κι ολοζώντανες σελίδες της ζωής τους. Δε συμβαίνει το ίδιο με τους άλλους ποιητές, επικούς, χορικούς, δραματικούς, που τα ποιητικά είδη τους, υπερατομικά όπως είναι, δεν τους δίνανε να ιστορήσουν τα περιστατικά, εξωτερικά κ' εσωτερικά, της ζωής τους. Από την άλλη, οι αρχαίοι δεν υποψιάζουνταν τη σχέση του έργου με τη ζωή του δημιουργού του. Το έργο είταν γι' αυτούς ένα αυτόνομο φαινόμενο, χωρίς πρόβαση, χωρίς ανάπτυξη και χωρίς τελείωση, ή, κάλλιο, εξαρχής τελειωμένο. Το μυστήριο της τέλειας αρμονίας των ιδεών, του λόγου, και της μελωδίας, ανάγραφε το κατόρθωμα του έργου στην ενέργεια θεϊκών δυνάμεων, που μεταχειριστήκανε τον ποιητή για διάμεσό τους.

Από την εισαγωγή