Επτά πορτρέτα ελλήνων μουσικών της περιόδου του Νεοελληνικού Διαφωτισμού (1770-1820) έχουν συγκεντρωθεί σε αυτή την μελέτη, που είναι η πρώτη του είδους της. Ανάμεσα σε αυτά ξεχωρίζει ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, που επιδόθηκε στη σύνθεση ερωτικών ασμάτων και ο Πέτρος Πελοποννήσιος, Λαμπαδάριος της Μεγάλης Εκκλησίας, που συμμετέσχε ενεργά στις τελετές των μουσουλμάνων καλογήρων (δερβίσιδων). Η μελέτη δεν είναι γραμμένη αποκλειστικά για μουσικούς και μουσικολόγους, καθώς δεν προϋποθέτει εξειδικευμένες τεχνικές γνώσεις. Στο τέλος παρατίθεται Μουσικό Παράρτημα όπου βρίσκονται ενδεικτικά αποσπάσματα από τα μουσικά έργα κάθε ιστορούμενου συνθέτη. Η διάταξη της ύλης επιτρέπει στον αναγνώστη να μπορεί να διαβάζει κάθε κεφάλαιο μεμονωμένα, αφού κάθε προσωπογραφία έχει τη δική της αυτοτέλεια. Ο συγγραφέας της μελέτης αυτής καλεί τους αναγνώστες του σε ένα ταξίδι στον χρόνο, για να γνωρίσουν τον συναρπαστικό μουσικό κόσμο του Νεοελληνικού Διαφωτισμού.