Η ενασχόλησή μου με την εκκλησιαστική ιστορία της Ηπείρου, και ειδικότερα της Μητροπόλεως Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης, άρχισε πριν χρόνια, όταν ο τότε μητροπολίτης, νυν μακαριστός, Σεβαστιανός Οικονομίδης μου ζήτησε να ερευνήσω την ιστορία της παλαιφάτου Επισκοπής Αδριανουπόλεως, της μετέπειτα Δρυϊνουπόλεως (και Αργυρόκαστρου κ.ά.). Αργότερα, σεπτή Πατριαρχική άδεια, ερεύνησα το Πατριαρχικό Αρχειοφυλάκιο μαζί με τον επίσης σήμερα μακαριστό καθηγούμενο της Ιεράς Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Μονής Μολυβδοσκεπάστου π. Θεόδωρο Διαμαντή, με σκοπό τον εντοπισμό έγγραφων αφορώντων την Αρχιεπισκοπή Πωγωνιανής και κυρίως τη Μονή Μολυβδοσκεπάστου· ακολούθως, κατά διαστήματα συμπλήρωσα τις αρχικές αυτές έρευνες. Η ιστορία της Αρχιεπισκοπής Πωγωνιανής, μίας ιδιαίτερα γνωστής Ηπειρωτικής εκκλησιαστικής επαρχίας (αλλά και της συνδεδεμένης στενά με αυτήν, τουλάχιστον από την τοπική παράδοση, Μονής Μολυβδοσκεπάστου), είναι εξαιρετικά ασαφής και ελλιπέστατη, και περιβάλλεται από μυθώδεις διηγήσεις και ποικίλα στοιχεία, προφανώς επινοημένα, στα οποία είναι δύσκολο να διακρίνει κάποιος τα ψήγματα της ιστορικής αληθείας που ενδεχομένως εμπεριέχουν. Έτσι οι περισσότερες σχετικές "πληροφορίες" που εντοπίζονται καταγεγραμμένες σε μελετήματα τοπικών λογιών είναι αυθαίρετες, αφού δεν τεκμηριώνονται ούτε από γραμματειακές πηγές ούτε από αρχαιολογικά ευρήματα. Συνήθως οι εν λόγω "πληροφορίες", καθώς μεταφέρονται ανεξέταστα από παλαιότερα μελετήματα σε νεότερα, παρουσιάζονται ως μαρτυρίες αδιαμφισβήτητες και εκλαμβάνονται ως ισότιμες με εκείνες των πηγών (αυτή η αντιμεθοδολογική χρήση της βιβλιογραφίας θα καταστεί σαφέστατη παρακάτω, κατά την πραγμάτευση διαφόρων επί μέρους θεμάτων).