Η απόφαση να τιμηθεί ο Ομότιμος καθηγητής Βασίλης Κατσαρός για την επί δεκαετίες διδακτική και ερευνητική προσφορά του στις Βυζαντινές Σπουδές δεν αποτελεί ασφαλώς πρωτότυπη σύλληψη. Είθισται στην ακαδημαϊκή παράδοση οι αφιερωματικοί τόμοι να προσφέρονται, ως ένδειξη τιμής, κυρίως από ομοτέχνους και φίλους, σε πρόσωπα επιστημόνων που με το ήθος και το έργο τους κόσμησαν το διδασκαλικό τους αξίωμα, την ακαδημαϊκή τους παρουσία και τη γενικότερη προσφορά τους στην επιστήμη.
Το Αφιέρωμα αυτό αποτυπώνει απλώς ένα χρέος των «μαθητών» προς τον συνεργάτη και διδάσκαλο. Σε στενό πρώτο κύκλο αυτής της πρωτοβουλίας σκεφτήκαμε σε ποιους έπρεπε να απευθύνουμε πρόσκληση. Γνωρίζαμε ότι οι ομότεχνοι συνάδελφοι του έσπευσαν αμέσως μετά την αφυπηρέτησή του από το Πανεπιστήμιο (2014) να παρουσιάσουν, σε ειδική εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού, Αφιερωματικό Τόμο. Το έργο, με τίτλο: "Pour une poetique de Byzance". Hommage a Vassilis Katsaros, τυπώθηκε στο Παρίσι και κυκλοφόρησε ήδη από το 2015.
Η τιμητική προσφορά των συναδέλφων του μας οδήγησε στην απόφαση να μη διευρύνουμε τον κύκλο της πρόσκλησης για συμμετοχή προς αυτούς, αλλά να κινηθούμε σε περιορισμένο κύκλο α) των παλαιών φοιτητών που συνεργάστηκαν μαζί του κατά την εκπόνηση και υποστήριξη των διδακτορικών τους διατριβών, β) των άμεσων συνεργατών του διδακτόρων στο Κέντρο Βυζαντινών Ερευνών και γ) νέων ερευνητών που τον γνώρισαν από κοντά, βίωσαν τις ιδέες του για το Βυζάντιο κατά τη διάρκεια των σπουδών τους και τις ενστερνίστηκαν οι ίδιοι στη δική τους επιλογή στους διάφορους κλάδους των Βυζαντινών Σπουδών του Βυζαντινού και Μεταβυζαντινού κόσμου.
Η ανταπόκριση όλων των διδακτόρων μαθητών του στο ένα και μόνο κάλεσμα της Επιτροπής ήταν αυθόρμητη. Αν και τα όρια του περιορισμένου διαθέσιμου χρόνου ήταν ασφυκτικά, δεν τους εμπόδισαν να καταθέσουν εγκαίρως τις επιστημονικές τους εργασίες.
Εμείς που αναλάβαμε την ευθύνη για την ολοκλήρωση και φροντίσαμε να παραδώσουμε το περιεχόμενο του Αφιερώματος στον Εκδότη κατανοούμε ότι το πολυσχιδές έργο του τιμώμενου και η ακούραστη δραστηριότητά του δεν ήταν δυνατό να εξαντληθεί στο συγκεκριμένο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας. [...] (Από τον πρόλογο των επιμελητών)