Στις αναδημοσιευμένες εδώ μελέτες στην περιοχή της μεταβυζαντινής φιλοσοφίας, δηλαδή της ελληνικής φιλοσοφίας των αιώνων της Τουρκοκρατίας, από την εποχή κυρίως της παρουσίας και της επιρροής στην ελληνική πνευματική γενικότερα ζωή του σημαντικότερου όλων, του αθηναίου φιλοσόφου Θεοφίλου Κορυδαλλέων, έως την εποχή του λαμπρού πανεπιστημιακού ιδρύματος της Ιονίου Ακαδημίας στην Κέρκυρα, κυρίαρχο στοιχείο -όχι όμως και μοναδικό- είναι αναμφισβήτητα η παρουσία του Αριστοτέλη και του Αριστοτελισμού στη σκέψη και στο έργο των άξιων εκπροσώπων της φιλοσοφίας στον ευρύτερο ελληνικό χώρο της εποχής. Αντικείμενο των ερευνητικών αυτών εργασιών στις πηγές ήταν και ο πραγματικός χαρακτήρας του μεταβυζαντινού Αριστοτελισμού, στην πρώτη κυρίως φάση του, ο ακριβέστερος προσδιορισμός της εξάρτησής του από τον Νεοαριστοτελισμό της Padova αλλά και από την πιο άμεση ελληνική-βυζαντινή (πέρα από την υστεροελληνική-αλεξανδρινή) παράδοση, καθώς και ο πραγματικός και πάλι χαρακτήρας της αντίδρασης στη μονοκρατία της αριστοτελικής διδασκαλίας και της στροφής προς τη νεότερη επιστήμη και φιλοσοφία από τον 18ο αιώνα, με την έντονη παρουσία της στο έργο των εκπροσώπων του νεωτερικού πνεύματος. Και αυτό στο πλαίσιο πάντοτε και στο κλίμα του κυρίαρχου σε όλη την Τουρκοκρατία χριστιανικού ανθρωπισμού (ακόμη λοιπόν και την εποχή της εμφάνισης του λεγόμενου νεοελληνικού Διαφωτισμού, ορθότερα της νεοελληνικής Αναγέννησης).

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]