Στα τέλη του 20ου αιώνα, εμφανίστηκε - ως νέος κλάδος της κοινωνικής ανθρωπολογίας - η επιστήμη της κοινωνικής ταυτότητας του φύλου, η οποία μελετά τους πολιτισμικούς παράγοντες, που διαμορφώνουν τους στερεότυπους κοινωνικούς ρόλους και συμπεριφορές των δύο φύλων. Αυτόν τον στερεότυπο ρόλο της αδύναμης γυναίκας του μεσαίωνα προσπάθησε να ανατρέψει η βυζαντινή πριγκίπισσα Άννα Κομνηνή: έζησε μια πολυτάραχη ζωή, γεμάτη πάθη και ανεκπλήρωτους έρωτες, ακόμη πιο ανεκπλήρωτος όμως ήταν ο πόθος της για την εξουσία, την οποία - ως δικαίωμα διαδοχής στο θρόνο - έχασε, μόνο και μόνο επειδή γεννήθηκε «θήλυ» και όχι «άρρεν»· αγωνίσθηκε να `διορθώσει` αυτή την αδικία πολεμώντας με `ανδρικά` και όχι με `γυναικεία` μέσα, και τελικά έχασε εξαιτίας όχι της δικής της, αλλά της δειλίας ενός άνδρα· ίσως δεν είναι υπερβολή ότι η πορφυρογέννητη πριγκίπισσα, η πρώτη γυναίκα ιστορικός στα παγκόσμια χρονικά, υπήρξε η πρώτη φεμινίστρια, με τη σημερινή έννοια του όρου. (. . .)

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]