Τις σελίδες του ανά χείρας βιβλίου διατρέχει ένας ισχυρισμός. Μολονότι η ιστορική προσέγγιση των αριθμών μοιάζει άχαρη ερευνητική διαδικασία, αποδεικνύεται στην πραγματικότητα γοητευτική. Πίσω από τις αράδες με τους αριθμούς σε δημοσιονομικά τεκμήρια -κατάστιχα, λογαριασμούς, αποδείξεις- λανθάνει ένας ολόκληρος κόσμος, εκείνος που τους κατέγραψε. Μπορεί να δει κανείς θεσμούς (το Υπουργείο Οικονομίας, το Εθνικό Ταμείο, τα επαρχεία, τις επιτροπές δημοπρασίας προσόδων, τη λογιστική επιτροπή κ.ά.), ανθρώπους (πολιτικές ηγεσίες, τοπικές αυθεντίες, κρατικούς υπαλλήλους, ενοικιαστές, δικαιούχους, χρεώστες κ.λπ.), τεχνογνωσίες, πολιτικές σχέσεις, συγκρούσεις και συμβιβασμούς, πρακτικές που μεταβάλλονταν ή παρέμεναν σταθερές σ' έναν κόσμο που άλλαζε εν μέσω επανάστασης. Οι αριθμοί στην ιστορική τους οπτική δεν πρέπει να διαβάζονται ως δεδομένοι, αλλά να συνοδεύονται από ερωτηματικά, να τοποθετούνται προσεκτικά στη θέση τους και να προσεγγίζονται ως γραπτό αποτύπωμα του κόσμου τους.

Η παρούσα έρευνα θέτει ανάλογα ερωτήματα για την οργάνωση των δημοσιονομικών θεσμών στα χρόνια της Προσωρινής Διοίκησης της Ελλάδας, με έμφαση στη λειτουργία της λογιστικής επιτροπής και τα τεκμήρια που παρήγαγε. Συζητά τις απαρχές της θεσμικής συγκρότησης του ελληνικού κράτους, με τις προεπαναστατικές κληρονομιές, τις νέες διευθετήσεις, τις μεταβάσεις εντέλει, αναδεικνύοντας την πολυπλοκότητα αυτής της διαδικασίας.