Τέτοιου είδους προσεγγίσεις προσδίδουν στον μύθο του Ερμαφρόδιτου μεγαλύτερη σπουδαιότητα από ό,τι μια υποτιθέμενη λατρεία, ένας ανύπαρκτος θρύλος, κάποια αγάλματα, όπου περισσότερο αποτυπώνονται γλυπτικές αναζητήσεις παρά θρησκευτικά συναισθήματα. Έτσι, οι φιλολογικές έρευνες παρουσιάζονται κάτω από ένα νέο φως. Η ψυχανάλυση ενός μύθου αποκαλύπτει τον αιώνιο άνθρωπο και έτσι μπορούμε να επανέλθουμε, με την ελπίδα πως θα κατανοήσουμε καλύτερα αυτές τις έρευνες, στις λεπτομέρειες μιας τοπικής λατρείας, ενός παράξενου εθίμου, ενός μισοξεχασμένου θρύλου. Έτσι τα νέα πορίσματα γίνονται πιο σαφή κι αν τα συσχετίσουμε, σημασιοδοτούνται όλο και περισσότερο. Τα κεφάλαια που ακολουθούν στοχεύουν να σκιαγραφήσουν και έπειτα να συγκεκριμενοποιήσουν τα κοινά σημεία που ο συγγραφέας έχει επισημάνει και θέλει να γνωστοποιήσει με επιφυλακτικότητα και χωρίς σπουδή.