Η «αναστοχαστικότητα» αποτελεί σήμερα μία από τις πιο συχνές και επιτακτικές απαιτήσεις προς τους κοινωνικούς επιστήμονες. Από τον Durkheim έως τον Pierre Bourdieu, η ανάγκη να στρέφει ο ερευνητής το βλέμμα πίσω στον ίδιο του τον εαυτό και στις συνθήκες που διαμορφώνουν τη δική του επιστημονική ματιά θεωρείται θεμέλιο της κοινωνιολογικής πρακτικής.
Στον παρόντα τόμο παρουσιάζονται τέσσερα καίρια κείμενα του Pierre Bourdieu —τρία από αυτά για πρώτη φορά— που φωτίζουν σε βάθος το τι σημαίνει πραγματικά «επιστημονική αναστοχαστικότητα». Από τις πρώτες του παρεμβάσεις έως τα ύστερα θεωρητικά του κείμενα, ο Bourdieu απογυμνώνει τις αυταπάτες του επιστημονικού πεδίου, αποκαλύπτει τις προκαταλήψεις που ενυπάρχουν στην ίδια τη θέση του κοινωνιολόγου και χαρτογραφεί τον τρόπο με τον οποίο το habitus, το επιστημονικό πεδίο και το σχολαστικό βλέμμα διαμορφώνουν το αντικείμενο της έρευνας.

Με λόγο αιχμηρό και επίκαιρο, ο Bourdieu διαχωρίζει τη γνήσια αναστοχαστικότητα από τον εγωκεντρισμό, αναλύει τη σχέση επιστημονικής γνώσης και κοινωνικών συνθηκών παραγωγής της και καλεί τους ερευνητές να συμμετέχουν ενεργά σε μια «Realpolitik της επιστήμης»: ένα διεθνιστικό εγχείρημα που στοχεύει στην ενίσχυση της επιστημονικής αυτονομίας και στην αποδόμηση θεωρητικών και εθνικών μονοπωλίων.
Ένα μικρό αλλά πυκνό βιβλίο, απαραίτητο για όσους επιθυμούν να κατανοήσουν όχι μόνο το έργο του Pierre Bourdieu, αλλά και τα θεμέλια της σύγχρονης κοινωνιολογικής σκέψης.