Η μελέτη εξετάζει το λεξιλόγιο που χρησιμοποιήθηκε για την περιγραφή της σχέσης μεταξύ του ελληνικού κράτους και των τριών μεγάλων δυνάμεων, Βρεταννίας, Γαλλίας και Ρωσίας, καθώς και τους θεσμούς που οροθέτησαν τη σχέση αυτή από την εποχή της Ελληνικής Επανάστασης ως το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Οι εξελίξεις τοποθετούνται στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Συμφωνίας, η οποία άσκησε τη διεθνή ρυθμιστική της εξουσία ανάμεσα στο Συνέδριο της Βιέννης του 1814 - 1815 και τη Συνδιάσκεψη των Βερσαλλιών του 1919, αναγνωρίζοντας νέα κράτη και χαράσσοντας τα σύνορά τους.