Ο Μιχαήλ Ψελλός (1018-1078) υπήρξε κορυφαίος Βυζαντινός πολυμαθής, φιλόσοφος, πολιτικός και ιστορικός, γνωστός για το τεράστιο, ποικίλο συγγραφικό του έργο και την οξύτατη ευφυΐα του. Σημαντικότερα έργα του αποτελούν η «Χρονογραφία», που καταγράφει την ιστορία της εποχής του, καθώς και πολυάριθμοι λόγοι (επιτάφιοι, εγκωμιαστικοί, δικανικοί) που αντικατοπτρίζουν τη ρητορική του δεινότητα. 
Ο Λόγος εἰς τὴν Σταύρωσιν τοῦ Κυρίου
Ο λόγος αποτελεί μια ρητορική έκφραση (έντονη περιγραφή) και θεολογική ανάλυση των Παθών και της Σταύρωσης. Ο Ψελλός συνδυάζει τη βιβλική παράδοση με την κλασική ρητορική παιδεία, επιδιώκοντας να προκαλέσει τη συναισθηματική συμμετοχή του ακροατηρίου.
Πρόκειται για ένα ρητορικό κείμενο, τυπικό της βυζαντινής λογιοσύνης του 11ου αιώνα, όπου ο Ψελλός χρησιμοποιεί κομψό ύφος για να αναπτύξει χριστολογικά ζητήματα.