Το βιβλίο  αυτό του σουηδόφωνου Φινλανδού συγγραφέα Βίλλυ Τσύρκλουντ, που έζησε στη Νίσυρο την περίοδο 1952-1953 είναι ίσως η πιο όμορφη, πιο πνευματώδης και πιο διεισδυτική ματιά Βορειοευρωπαίου στην Ελλάδα της εποχής. Περιγράφοντας την δύση του ήλιου πάνω από το Αιγαίο Πέλαγος, γράφει:

Ο ήλιος δύει κίτρινος ανάμεσα στη Νίσυρο και την Κω. Στην κορυφογραμμή του βουνού της Κω, κόκκινες και γαλάζιες σκιές ξεκινούν τη σιωπηρή μάχη τους, η οποία τελειώνει σύντομα με τον σταδιακό, ανελέητο αποκλεισμό και την καταστροφή των ερυθρών. Στα ανατολικά, στη χερσόνησο που στην αρχαιότητα ονομαζόταν Κνίδος, ανάβει το φως του φάρου .Πάνω από το γυμνό βουνό, όπου μάχονται το κόκκινο και το γαλάζιο, απλώνεται ένα είδος μαθηματικής ομορφιάς και αναπόφευκτου. Πριν από 2.300 χρόνια, ζούσε στην Κνίδο ένας μαθηματικός ονόματι Εύδοξος. Υπολόγιζε τα εμβαδά χρησιμοποιώντας τα περιγεγραμμένα και εγγεγραμμένα πολύγωνα, των οποίων το μέγεθος γίνεται ολοένα και μικρότερο. Είναι η μέθοδος της εξάντλησης, πρόδρομος των ολοκληρωμάτων, και νομίζω ότι μοιάζει με τη μάχη των σκιών στο βουνό. Φαντάζομαι πως ο Εύδοξος δεν παρατηρούσε μάταια τούτο το βουνό. Την Κνίδο την αγαπούσε και η Αφροδίτη. Κάπου στο τουρκικό έδαφος της Κνίδου αναπαύονται μέλη της Αφροδίτης που είχε σμιλεύσει ο Πραξιτέλης. Την ώρα που βασιλεύει ο ήλιος συνηθίζω να περπατάω στην παραλία για να δω τους κήπους των Εσπερίδων που λάμπουν στη δύση και να συλλογιστώ λίγο την Αφροδίτη και τη μέθοδο της εξαντλήσεως. Η ανθρώπινη ιστορία έχει δει πολλές αυγές, καμία από αυτές όμως δεν ήταν πιο σύντομη και πιο λαμπρή από την ελληνική.