Στη διατριβή αυτή γίνεται ανασύσταση και κριτική αξιολόγηση της θεωρίας των εκπροσώπων της ειδωλολατρικής νεοπλατωνικής σχολής του Αμμωνίου, υιού του Ερμείου, για τις προϋποθέσεις της απόκτησης της γνώσης περί θεού καθώς επίσης για το περιεχόμενο και το σκοπό αυτής της γνώσης. Η μεταφυσική θέση της ανθρώπινης ψυχής μεταξύ του νοητού και του αισθητού κόσμου της επιτρέπει να γνωρίσει το νοητό κόσμο και το θείο, εάν και εφόσον ενεργοποιηθούν οι γνωστικοί λόγοι στον ανθρώπινο νου. Καθώς το εν είναι άγνωστο, τα μέλη αυτής της σχολής πρέσβευαν ότι ο άνθρωπος μπορεί μέχρις ενός σημείου να γνωρίσει το δημιουργό, ο οποίος ανήκει στο δεύτερο επίπεδο του νοητού κόσμου. Η αιωνία ενεργοποίηση των γνωστικών και δημιουργικών λόγων στο νου του δημιουργού έχει ως αποτέλεσμα την παντογνωσία του δημιουργού και τη δημιουργία του κόσμου, ο οποίος είναι συναΐδιος με το δημιουργό. Ο δημιουργός είναι άυλος και ασκεί πρόνοια για τα δημιουργήματα του, αλλά δεν είναι παντοδύναμος.