Η λογική της αμφισβήτησης των πάντων εκδηλώθηκε στην αρχαϊκή περίοδο, κυρίως ως εφεκτική στάση απέναντι στο φαίνεσθαι, και κορυφώθηκε στην ύστερη αρχαιότητα με τον σκεπτικισμό. Η πλάνη του βάθους, η ψευδαίσθηση ότι το υποκείμενο μπορεί να ενδιατρίψει στο φαινόμενο με σκοπό να ανακαλύψει στο εσωτερικό του μια εικόνα της ουσίας, πέραν του ότι αποτέλεσε ένα φιλοσοφικό ευφημισμό, εγκατέστησε μια απεικονιστική συνδήλωση όντων και φαινομένων: ο σκεπτικιστικός συμβολισμός από τη μια όρισε μια οντολογία του φαινομένου, από την άλλη παράλληλα επινόησε μια γεωμετρική γλώσσα προκειμένου να κατονομάσει. Η ιδιαιτερότητα του σκεπτικισμού έγκειται στη χρήση τόσο αυτού του απεικονιστικού συστήματος, όσο και ενός ρητορικού που εγγίζει τα όρια της μανιέρας –το σκεπτικόν ἐπιτηδές, η επιτήδευση των λόγων, δίνει την εντύπωση φιλοσοφικής «συνθηματολογίας» (οὐ μᾶλλον, μηδέν ὁρίζομεν κ.τό.) είτε ανακύκλωσης λογισμών. Η αντιρρητική δομή της Σκέψης έδωσε μια ιδιάζουσα υπόσταση στο άρρητο συ-ζητώντας την αρρεψία, την αοριστία, την αφασία, τη στιγμή που η σκεπτική γλώσσα έθετε εν είδει φιλοσοφικού συμβολισμού τις εικόνες ενός γεωμετρικά συγκροτητικού λόγου.