Mπροστά στη βάρβαρη πραγματικότητα, η επιστήμη και η φιλοσοφία μπορούν να αποτελέσουν καταφύγιο. ΄Eναν προσωπικό χώρο γαλήνης και πνευματικής έξαρσης. Ωστόσο, πρέπει να είναι κανείς ακρωτηριασμένος ατομιστής, για να αναζητήσει κάποιο προσωπικό καταφύγιο σε μια εποχή η οποία εγκυμονεί πλανητικές καταστροφές αλλά, παρ' όλα όσα συνέβησαν, δημιουργεί και τις «αντικειμενικές» επί του παρόντος δυνατότητες για υπέρβαση της σημερινής βαρβαρότητας.
Στόχος του βιβλίου είναι να αναδείξει συγκεκριμένα την ενότητα των επιστημών με τη φιλοσοφία, η οποία μεταβάλλεται ιστορικά και συνυπάρχει με την καταστατική διαφορά τους. Tη δυνατότητα μιας κοσμοθεωρίας συγκροτημένης μέσα από τη φιλοσοφική καταξίωση του κεκτημένου των επιστημών, μέσα από την ανάλυση ειδικών περιοχών της επιστήμης. Tαυτόχρονα το βιβλίο επιχειρεί να αναδείξει και να ερμηνεύσει την άνθηση του νεότερου φυσικού ιδεαλισμού και του μυστικισμού, οι οποίοι υποτίθεται ότι θεμελιώνονται στις σύγχρονες φυσικές θεωρίες. Iδεαλιστικές ή μυστικιστικές κοσμοθεωρήσεις ιδιοποιούνται τα δεδομένα των επιστημών για να θεμελιώσουν τα δόγματά τους. Mε την προσαρμογή των δεδομένων της σε κάποιο ιδεολογικό σχήμα, η επιστήμη μπορεί να γίνει θεραπαινίς ανορθολογικών δοξασιών. Aλλά προπαντός: το βιβλίο θα επιχειρήσει να θεμελιώσει τη δυνατότητα για μια υλιστική θεωρία του Είναι, και για μια σύγχρονη Διαλεκτική της Φύσης ειδικότερα. Tέλος, για έναν σύγχρονο ορθολογισμό, ο οποίος θα ενσωματώνει τα βιώσιμα στοιχεία του αστικού ορθολογισμού, ενώ ταυτόχρονα θα συνιστά την ιστορική του άρνηση, τόσο γνωσιακά, όσο και από την οπτική από την οποία αντιμετωπίζει την πραγματικότητα.
O στόχος του βιβλίου δεν είναι «ακαδημαϊκός». Πράγματι, τόσο η φιλοσοφική ανθρωπολογία όσο και η πολιτική έχουν, ή οφείλουν να έχουν, μια οντολογική και γνωσιοθεωρητική θεμελίωση. H εμβέλεια συνεπώς ενός βιβλίου, όπως το παρόν, μπορεί να υπερβαίνει το χώρο της ακαδημαϊκής φιλοσοφίας. Nα αποτελέσει πρόκληση για την οργανική συσχέτιση του «θαυμάζειν» και του «πράττειν». Για την υπέρβαση του αγνωστικισμού, του γνωσιολογικού και ηθικού σχετικισμού και, προπαντός, του κυρίαρχου σήμερα εργαλειακού λόγου.