Ο τόμος προσφέρει για πρώτη φορά στο ελληνικό κοινό μια αντιπροσωπευτική εικόνα του πολυσχιδούς έργου του Georg Simmel, όπου αποτυπώνεται καλειδοσκοπικά η μορφολογία του νεωτερικού κόσμου. Η διαλεκτική του Simmel μετατρέπει τις φαινομενικά αποσπασματικές στιγμές σε γόνιμους μικρόκοσμους, απ’ όπου εκμαιεύει το καθολικό νόημα της ζωής.

Φιλόσοφος αλλά και ένας από τους θεμελιωτές της κοινωνιολογίας, ο Γκέοργκ Ζίμμελ αποτελεί μια προσωπικότητα-κλειδί για την κατανόηση του σύγχρονου κόσμου. Η σκέψη του συνέλαβε τον σφυγμό μιας κοινωνίας με φυγόκεντρες τάσεις, πολλαπλά ερεθίσματα, αλλά και με βαθιά τραγικό χαρακτήρα αφού, ήδη από τις αρχές του 20ού αιώνα, οι δεσμευτικές αξίες της εμφάνιζαν έντονα τα σημάδια της φθοράς και της κόπωσης. Η καινοτομία του ήταν ότι κατόρθωσε να αποδώσει τον πολυσχιδή χαρακτήρα της νεωτερικής ζωής, προσεγγίζοντας φαινόμενα τόσο ποικίλα και πρωτότυπα ακόμη για την ακαδημαϊκή σκέψη όσο το χρήμα, ο χώρος, το τοπίο, η εμπειρία της πόλης, η κοινωνική σύγκρουση, η μόδα, το πρόσωπο, ο έρωτας ή ο θάνατος, αλλά και καθημερινά αντικείμενα και πρακτικές όπως η συζήτηση, το γεύμα, το ψέμα ή η πόρτα και η γέφυρα. Η διάσημη «ιμπρεσσιονιστική» μέθοδός του, που αντιστέκεται στην εύκολη συστηματοποίηση, αντλεί παρ’ όλα αυτά από τους μεγάλους εκπροσώπους της φιλοσοφίας, κυρίως της γερμανικής. Οι a priori κατηγορίες και η ηθική θεωρία του Κάντ, η διαλεκτική και η θεωρία του «πνεύματος» του Χέγκελ, ο πεσσιμισμός του Σοπενάουερ, ο προοπτικισμός του Νίτσε, η θεωρία της αξίας και της αλλοτρίωσης του Μαρξ, αλλά και η φιλοσοφία της ζωής του Μπερξόν, ανασυντίθενται σε ένα νέο μόρφωμα, μέσα στο οποίο φανερώνονται οι εγγενείς σχέσεις ανάμεσα στην κοινωνιολογία, την επιστημολογία, την ηθική, τη μεταφυσική και την αισθητική.