Τα λίθινα γεφύρια, ως τεχνικές κατασκευές, ενσωματώνουν την τεχνογνωσία των δημιουργών τους και είναι μάρτυρες μιας ολόκληρης τεχνικής παράδοσης,  βασισμένης στη θολοδομία. Αποτελούν κορυφαία δείγματα και κατ’ εξοχήν έκφραση της παράδοσης αυτής.
Παράλληλα, ως τμήματα των δρόμων και μέσα αποκατάστασης της επικοινωνίας ανάμεσα στις ανθρώπινες κοινότητες, έχουν ασφαλώς ένα συμβολικό χαρακτήρα που έχει αποτυπωθεί στη λαογραφική μας παράδοση. Εξάλλου, η θέση τους είναι μάρτυρας της οργάνωσης του χώρου που επέβαλε την κατασκευή τους, ξεχασμένων σήμερα δρόμων, ανταλλαγών και λειτουργιών.

Στο βιβλίο αυτό καταγράφονται οι λίθινες γέφυρες της Δυτικής Κρήτης από την αρχαιότητα μέχρι τις αρχές του 20ου αιώνα καθώς και δύο πολύ σημαντικές μεταλλικές γέφυρες, έργο της Κρητικής Πολιτείας.

Εκτός από την καταγραφή και την ιστορική τεκμηρίωση κάθε γέφυρας -όπου αυτό ήταν δυνατόν- γίνεται έρευνα για το πλαίσιο μέσα στο οποίο αυτές κατασκευάστηκαν, την τεχνική γνώση κάθε εποχής, τους συντελεστές μηχανικούς και μαστόρους και την οργάνωση της παραγωγής των έργων.