Ο ενδέκατος αιών εις το Βυζάντιον κυριαρχείται υπό της συστηματικής ερμηνευτικής της αρχαίας φιλοσοφίας, η οποία τοσούτον επιτυχώς είχεν μελετήθη και αξιολογήθη υπό προγενεστέρων φιλοσοφούντων Λογίων, αλλά και Πατέρων της Εκκλησίας, ήδη από των αρχών του 4ου αιώνος. Τω όντι οι Βυζαντινοί, τελούντες υπό το βάρος της μεγάλης προγονικής κληρονομίας, κατώρθωσαν να δημιουργήσουν λόγον υψηλόν, να διειδύσουν εις το βάθος δυσκόλων εννοιών και δη και να συνθέσουν τα νάματα της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας μετά των μηνυμάτων της Χριστιανικής Διδασκαλίας· μάλιστα δε πολύτιμα δάνεια εκ της φιλοσοφικής ορολογίας και νοηματικής δυναμικής των, απετέλεσαν το αναντικατάστατον όχημα, επί του οποίου επορεύθη η εξ Αποκαλύψεως υψηλόφρων και της Θείας Χάριτος ταμιούχος Ορθόδοξος Χριστιανική Θεολογία.