Τα περιεχόμενα αυτού του βιβλίου, που συνιστούν μια πρόσβαση της Ψυχανάλυσης διά της γλώσσας όσο και μία πρόσβαση της γλώσσας διά της Ψυχανάλυσης, θα μπορούσαν να στεγαστούν και κάτω από τον τίτλο: Μέσα στον Καθρέφτη (και τι βρήκε η Αλίκη βγαίνοντας). Πρόκειται για τη διαφορά της Αλίκης, ως Αλίκης, απ' την αμίλητη ταυτότητά της με την εικόνα της. Και τη διαφορά της μιλημένης γλώσσας, ως προσωπικού λόγου, από τον κώδικα ως στερουμένου προσωπικότητας. 

Οι επόμενες σελίδες, όπως και όλο μου το προηγούμενο έργο (ένα έργο που παραδέχομαι πως υπακούει στις μεγάλες προτάσεις της Ψυχανάλυσης χωρίς όμως να είναι κι απόλυτα πειθαρχικό), ψάχνουν σύμφωνα με τις δυνάμεις τους τη μυστήρια ταραχή των νερών. Εδώ σχηματίζεται μια δίνη, εκεί οργανώνεται μια βεβαιότητα - ή ίσως μια ισοδύναμη αυταπάτη - της παλίρροιας, αλλού εξακολουθεί ακόμη να κάνει καλά τη δουλειά της η άμπωτις: δηλαδή μια λήθη η «αμνησία». Τι είναι δικό μου σ' αυτή την έρευνα, τι είναι βιβλιογραφικό δάνειο; Προασπίζω τον αναγνώστη απ' την κατάχρηση βιβλιογραφικών παραπομπών. Έχει άλλωστε υποχρεώσεις ως αναγνώστης και πρέπει, αν είναι να καταλάβει τίποτα, να τις αναγνωρίσει. Το πιο ουσιώδες που έχει να καταλάβει είναι τούτο: Επειδή δεν υπάρχει απόλυτη μνήμη, παρά μόνο ατασθαλίες ή και προδοσίες της μνήμης, υπάρχει η Ψυχανάλυση μετά τον S. Freud, μετά τον J. Lacan. Η Ψυχανάλυση, αν είναι κάτι, είναι αλήθεια, δεν είναι εξακρίβωση. Αυτό σημαίνει ότι η Ψυχανάλυση είναι η αδύνατη επιστήμη διά μέσου του ψέμματος. Κι επειδή δεν υπήρξε ούτε και θα υπάρξει ποτέ πετυχημένη ανάλυση, υπάρχει η ποίηση. Όπως ήρθαν για την επιστήμη τα πράγματα, το Πανεπιστήμιο δεν μπορεί να κάνει χωρίς ποίηση.