Πέρα από ηρωίδα σε ένα από τα κορυφαία έργα του Σοφοκλή, η Ηλέκτρα είναι μύθος και σύμβολο· η κόρη που σηκώνει ανάστημα απέναντι στο άδικο και την τυραννία, αποφασισμένη να γίνει η φόνισ­σα μιας μάνας-φόνισσας, που της στέρησε έναν πατέρα λατρεμένο, έναν μύχιο έρωτα, όπως υποστήριξε ο Carl Jung δίνοντας το όνομά της σε μια θεωρία (σύμπλεγμα της Ηλέκτρας) συμπληρωματική του Οιδιπόδειου συμπλέγματος, ακρογωνιαίου λίθου της Ψυχανάλυσης.

ΗΛΕΚΤΡΑ: Αν πρέπει στον φόνο ν’ απαντάμε με φόνο,
απάντηση δίκαιη –για σένα πρώτη– θα ’ναι ο φόνος.

Ηλέκτρα του Σοφοκλή: το ακραίο πάθος, το διψασμένο δίκιο, το λυ­τρωτικό αίμα, η αιώνια κραυγή…

Για τη μετάφραση:
«Ο λόγος του Μαυρίκιου υπήρξε ένα ελληνικό διαμάντι, τόσο γλωσσικά όσο και θεατρικά. Η απαράμιλλη μουσικότητα της φράσης, η αβίαστη φυσικότητα της λέξης, ο πλούτος των επιλογών, η ευστοχία και η δύ­ναμη του αισθήματος ολοκλήρωσαν ένα υποδειγματικό κείμενο που υπερίπτατο της παράστασης».

Γιάννης Βαρβέρης, Η Καθημερινή, 6/9/1998