Ο Πύρρων έζησε ένα συνταρακτικό γεγονός: την εκστρατεία του Μ. Αλεξάνδρου. Τον συνόδευσε και έφτασε ως την Ινδία. Και εκεί γνώρισε τους ινδούς σοφούς: τους γυμνοσοφιστές. Είδε ξένους λαούς με ξένους, περίεργους, ίσως, τρόπους ζωής και σκέψης. Και τότε με δύναμη πρόβαλε στο νου του η σχετικότητα των πραγμάτων. Θρησκευτικές λατρείες, μυθολογικές προλήψεις, ήθη κι έθιμα, νόμοι, διαφέρουν από λαό σε λαό. Δεν μπορούμε να έχουμε βέβαιη γνώση για τίποτε. Δεν ωφελεί να βασανίζουμε τον νου, βασανισμός που φέρνει στην ψυχή ταραχή· αυτά αρχίζει να διδάσκει ο Πύρρων σαν επέστρεψε από την Ινδία πίσω στην Πελοπόννησο, φορτωμένος την πλούσια εμπειρία της μακρινής πορείας. Έτσι γεννήθηκε ο πυρρωνισμός, η πιο αυθεντική έκφραση του αρχαίου σκεπτικισμού. Έτσι όμως γεννήθηκε και ο διάλογος, ο πιο μακρύς στην ιστορία της φιλοσοφίας, ο διάλογος των σκεπτικών με όσους πίστευαν στη βεβαιότητα της γνώσης, στην αλήθεια, ο διάλογος με τους δογματικούς. Στον ορίζοντα αυτής της στάσης διαφαίνεται η διαρκής ελπίδα να κατανοήσει ο άνθρωπος την ουσία των πραγμάτων, εκεί ζει ο ίμερος της αλήθειας. Είναι το τραγικό στίγμα του αυθεντικού φιλόσοφου, η μοίρα του. Την αποδέχεται ο σκεπτικός και, τη στιγμή που την αποδέχεται, την ίδια στιγμή η στάση αυτή τον καταξιώνει. Υψώνεται στη φιλοσοφία. Η αδυναμία γίνεται δύναμη και ο σκεπτικός, ο φιλόσοφος πια, βιώνει την αλήθεια του αφιλόσοφου λόγου, την αλήθεια της αταραξίας· αυτό είναι το μάθημα του πυρρωνισμού που μας δίνουν οι «Πυρρώνειες Υποτυπώσεις», η συνοπτική δηλαδή παρουσίαση των αρχών της αρχαίας σκέψης που έχει την καταγωγή της στον Πύρρωνα. Συγγραφέας είναι ένας εμπειρικός γιατρός, ο Σέξτος, που ζει αιώνες αργότερα.