Η συγκλονιστικότερη υπαρξιακή αγωνία είναι του θανάτου. Εμφανίζεται, ιδίως όταν κανείς είναι πολύ κοντά στην τελευταία έξοδο, εξαιτίας των γερατειών συνήθως, εξαιτίας μιας αθεράπευτης αρρώστιας συχνά, και σπάνια εξαιτίας μιας θανατικής καταδίκης, όπως εδώ στο Φαίδωνα. Όσο και να αντιλαμβανόμαστε το αναπόφευκτο του θανάτου, όσο και να γνωρίζουμε πως η ζωή θα συνεχιστεί μετά από εμάς, ωστόσο η διάλυση της συγκεκριμένης προσωπικότητας αποτελεί τη βαθύτερη πηγή της ανθρώπινης μελαγχολίας. Ακόμα και στις περιπτώσεις ανθρώπων ρεαλιστών και προσγειωμένων ο θάνατος είναι μια αυθαίρετη συντόμευση, ενώ για τους πιο ευαίσθητους και πιο στοχαστικούς ο θάνατος είναι το μεγαλύτερο σκάνδαλο, ηθικό και μεταφυσικό μαζί: Γιατί, εφόσον μας δόθηκε η ζωή, γιατί να υπάρχει ο θάνατος; Μερικές φορές το μαχαίρι μπαίνει πολύ βαθιά. Ποια δύναμη μας έδωσε κάτι που θεωρούμε εξαιρετικό και, πριν να το χορτάσουμε ή πριν απελπιστούμε, μας το στερεί “αναίτια” και πάντως αναγκαστικά. Γιατί η μόνη βεβαιότητα που έχουν οι θνητοί είναι η βεβαιότητα του θανάτου– γι’ αυτό λεγόμαστε θνητοί... Τα άλλα είναι δοξασίες, μύθοι, που πλάστηκαν, για να παρηγορήσουν και μερικές φορές για να εκφοβίσουν. Και είναι αξιοσημείωτο ότι αυτή ακριβώς η βεβαιότητα του θανάτου και η αβεβαιότητα για την υποτιθέμενη “συνέχεια” κινεί συχνά με δύναμη τη φαντασία μας και ενεργοποιεί το στοχασμό και τη φιλοσοφία, εφόσον η ζωή και ο θάνατος είναι εξίσου μυστηριώδεις…