Το τελευταίο μείζον έργο που δημοσίευσε ο Μάρεϋ Μπούκτσιν –κορυφαίος στοχαστής αλλά και ακτιβιστής του αναρχισμού, του κομμουναλισμού και της κοινωνικής οικολογίας– είναι μια τετράτομη ιστορία των επαναστατικών κινημάτων που εκδηλώθηκαν στην Ευρώπη και την Αμερική κατά τους νεότερους χρόνους, ιδωμένη μέσα από το πρίσμα της ελευθεριακής δυναμικής τους.

Η πρωτότυπη όσο και περιεκτική αυτή προσέγγιση φέρνει στην επιφάνεια ένα ευρύτατο φάσμα νέων ή παραγνωρισμένων υλικών σχετικά με το κοινωνικό υπόβαθρο και τη λαοκρατική προοπτική των μεγάλων επαναστάσεων. Διασώζει έτσι από την ιστορική αμνησία τα γεγονότα και τους ανθρώπους που, έστω και εφήμερα,  έδωσαν σάρκα και οστά στις πιο ριζοσπαστικές ενοράσεις της ελευθερίας, της δημοκρατίας και της κοινότητας. Και υποδεικνύει με τον τρόπο του –έναν τρόπο όχι μόνο εμπνευσμένο από την πολιτική φιλοσοφία αλλά και τεκμηριωμένο εδώ από την ιστοριογραφία– την ύπαρξη μιας «επαναστατικής παράδοσης» και τη θέση που μπορεί να έχει στη συνείδηση των νεότερων γενιών.

Ο πρώτος αυτός τόμος ξεκινάει από τους πολέμους των χωρικών στο τέλος του Μεσαίωνα και προχωρεί στις μεγάλες επαναστάσεις του 17ου και 18ου αιώνα: την Αγγλική, που πυροδοτήθηκε από τους Ισοπεδωτές και τη Νέα Πρότυπη Στρατιά‧ την Αμερικανική, που οργανώθηκε γύρω από ένα τεράστιο δίκτυο επιτροπών βάσης‧ και τη Γαλλική, που ριζοσπαστικοποιήθηκε με τις συνοικιακές λαϊκές συνελεύσεις του Παρισιού και (σύμφωνα με νεότερα τεκμήρια) παραλίγο να οδηγηθεί, με την εξέγερση του Ιουνίου του 1793, στην εγκαθίδρυση ενός αυθεντικού αμεσοδημοκρατικού πολιτεύματος.