«..Θα μπορούσε να ειπωθεί ότι σήμερα ο άνθρωπος αρκείται σε μια οπτική, αισθητική απόλαυση. Ίσως για αυτό το λόγο όταν αναφερόμαστε στον ορισμό νεοκλασικό, στο νου μας έρχεται μια μορφή πρόσοψης σπιτιού με όμορφα καλλιτεχνήματα, πήλινα, μαρμάρινα ή σιδερένια στολίδια, κολονάκια, μπαλκόνια σκαλιστά, εξώθυρες, αυλόθυρες και το κυριότερο στο γείσωμα της στέγης τα απαραίτητα πήλινα ακροκέραμα. Όμως με τον τρόπο αυτό τίθεται στο περιθώριο ο άνθρωπος, η αίσθηση της δημιουργίας, η ικανότητά του να μπορεί να μορφοπλάθει, να περνά μέσα από το χωνευτήρι τα ξένα στοιχεία, να αφομοιώνει αυτά πού του ταιριάζουν, να απορρίπτει τα υπόλοιπα και να τα ξαναπλάθει με νέες μορφές μέσα όμως από τη δική του ευαισθησία. Δηλαδή χάνει την αίσθηση της Παράδοσης.
Το σκοπό αυτό έχει η μικρή τούτη μελέτη. Να τοποθετήσει αφενός μέσα στο χρόνο και στο χώρο τα νεοκλασικά μνημεία και αφετέρου να ερμηνεύσει και αναδείξει τα αποτελέσματα του ψυχισμού του Έλληνα πάνω στα νεοκλασικά στολίδια διαμέσου των από αρχαιότατων χρόνων συμβολισμών, φυλακτικών, ευγονικών, αλλά κυρίως αποτρεπτικών...»