Χρονικό μιας τραγωδίας. Και χρονικό ενός ανθρώπινου μεγαλείου... Έτσι θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε αυτό το κείμενο, της Αγάπης Μολυβιάτη-Βενέζη. Ένα κείμενο γραμμένο με το αίμα της καρδιάς. Ένα κείμενο που μέσα από το σκοτάδι και τις φλόγες, μέσα από τον τρόμο και τους αμέτρητους θανάτους της Μικρασιατικής Καταστροφής, σηκώνει μπροστά μας, σαν μακροβούτι, λουσμένο στο άψογο φως, τη μορφή ανθρώπου. Η μορφή ενός νεαρού – σε ηλικία – Τούρκου.

Μια μορφή ικανή να διδάξει στους μεγάλους άντρες του κόσμου κάτι σημαντικό: ότι αυτά τα συχνά προδομένα ιδανικά της αγάπης και του σεβασμού για τους άλλους έγιναν πράξη από κάποιον που είχε σοβαρούς λόγους και ισχυρές δικαιολογίες για να μην τους σεβαστεί.

Και εδώ βρίσκεται το «παράδοξο» αυτής της εκπληκτικής ιστορίας, που αφηγείται η ποιήτρια Αγάπη Μολυβιάτη-Βενέζη, με τα συγκινητικά, παλλόμενα λόγια της. Λέξεις που σοκάρουν και ξαναγεννιούνται.

Τρία είναι τα κύρια στοιχεία του κειμένου: Το θέμα. Η εμπειρία. Το μήνυμα.