Στον "Θεαίτητο" για πρώτη φορά γίνεται έρευνα του ουσιαστικού περιεχομένου του όρου "επιστήμη" (αντί "γνώσις") και επιχειρείται η διατύπωσις κάποιου ορισμού αυτής.

Ο Σωκράτης εφαρμόζοντας την "μαιευτική" του μέθοδο βοηθάει τον νεαρό Θεαίτητο να «γεννήση» την απάντησι στο ερώτημα «τι εστί επιστήμη». Ο Θεαίτητος την ορίζει ως "δόξα", ήτοι απλή γνώμη, που ο καθένας σχηματίζει με την βοήθεια των αισθήσεων, για να διορθώση λέγοντας ότι είναι η «αληθής δόξα» και να καταλήξη ότι είναι «μετά λόγου αληθής δόξα».

Αλλά και με την προσθήκη του όρου «λόγος» (=λογική) δεν προκύπτει ικανοποιητική για τους συνομιλητές απάντησις και ο διάλογος κλείνει με το συμπέρασμα ότι η "μαιευτική απάλλαξε τουλάχιστον τον Θεαίτητο από τις πλάνες του και καλυτέρευσε τον τρόπο της φιλοσοφικής του έρευνας".

Οριστική λοιπόν απάντησις για το τεθέν ερώτημα δεν προέκυψε, αλλά η εστίασις της συζητήσεως στο πρόβλημα του "λόγου" λειτουργεί ως προκαταρκτική των διαλόγων "Παρμενίδης" και "Πολιτικός", στους οποίους θα αναπτυχθή η θεωρία των «ιδεών».

Από πλευράς ύφους, μεταξύ των άλλων γνωστών αρετών του Πλάτωνος, εντυπωσιάζουν δύο υπέροχες παραστατικές και συμβολικές εικόνες:

- Η ψυχή παρομοιάζεται με «κέρινον πίνακα», που λειτουργεί ως εκμαγείο γνώσεων.

- Η απόκτησις και κατοχή των γνώσεων παρομοιάζεται με «περιστερεώνα», όπου εγκλωβίζει κανείς ποικίλα πτηνά και τα κατέχει ως κτήμα του.

Και βέβαια δεν λείπει η αιχμηρή «Πλατωνική ειρωνεία», η οποία στρέφεται κατά των φυσικών φιλοσόφων, των σοφιστών και των ρητόρων.