Επέλεξα αυτές τις τρεις τραγωδίες του μαγικού Ευριπίδη, ενώ ονειρεύομαι και τις άλλες, γιατί έχουν ένα κοινό «μοτίβο», ένα σημαντικότατο για τη σύνθεση του μύθου «εύρημα»: Το συντετριμμένο νεανικό σώμα.

Στη Μήδεια είναι τα σφαγμένα παιδιά.

Στον Ιππόλυτο ο ίδιος ο τσακισμένος από το άρμα του νεαρός ήρωας.

Στις Τρωάδες ο ριγμένος από τα τείχη μικρός Αστυάνακτας.

Στη "Μήδεια" ακούμε μόνο τις εκκλήσεις των παιδιών για βοήθεια από μέσα. Στον "Ιππόλυτο" τον θρήνο του ίδιου του κατατσακισμένου νέου ως το ύστατο ψυχομαχητό του. Στις Τρωάδες η φωνή του θύματος έχει οριστικά σιγήσει. Η Εκάβη αναλαμβάνει να θρηνήσει για λογαριασμό του και για λογαριασμό μας τη θυσία της νεότητας κάθε φορά που τα αδιέξοδα των ανθρώπινων σχέσεων ή οι νόμοι της Ιστορίας χρειάζονται θύματα