Τα μυστήρια του ελλαδικού χώρου ήταν και παρέμειναν τελετουργίες για την ευκαρπία της γης, για την πολυπόθητη βροχή. Και υπήρχαν πάντα τοπικά μυστήρια, αλλά και μυστήρια που απόκτησαν πανελλήνια εμβέλεια όπως τα Καβείρια, τα Ορφικά, τα Διονύσια, τα Κρητικά και τέλος τα Ελευσίνια.

Στη μορφή που τελούνταν τα μυστήρια στον ελλαδικό χώρο στην κλασική αρχαιότητα είναι βαθιά, για να μην πούμε καθολικά, επηρεασμένα από τα αντίστοιχα της Αιγύπτου. Όλα σχεδόν τα μυστήρια αναδιοργανώθηκαν με την παρέμβαση μεγάλων μυστών και ιεροφαντών που είχαν θητεύσει στα Αιγυπτιακά ιερά. Οι μεγάλοι μύστες των αρχαίων μυστηρίων είναι ο Κάδμος, ο Ορφέας, ο Φερεκύδης, ο Επιμενίδης και ο Πυθαγόρας.

Η μεγάλη αναδιοργάνωση των μυστηρίων γίνεται κατά τον 15ο π.Χ. αι. και μετά, με κορυφαίους μύστες και ιεροφάντες τους απογόνους της Ιούς της κόρης του Ίναχου, που αφού έζησαν 250 περίπου χρόνια ως κυρίαρχοι της Αιγύπτου εκδιώχθηκαν από τη 18η Αιγυπτιακή δυναστεία (1580-1308 π.Χ.) και έφτασαν στο Αιγαίο αναζητώντας χώρο εγκατάστασης στο όνομα της Ιούς. Οι πιο μεγάλοι είναι ο Δαναός με τις κόρες του, τις περίφημες Δαναΐδες και ο Κάδμος