Μια σημαντική μελέτη που διερευνά ένα θεμελιώδες ζήτημα της αρχαίας ελληνικής θρησκείας, τις αντιλήψεις για την ψυχή και την αθανασία.

Ο διαπρεπής γερμανός φιλόλογος Έρβιν Ρόντε εξετάζει διεξοδικά πως οι αρχαίοι Έλληνες αντιλαμβάνονταν τη φύση της ψυχής και κατ' επέκταση πως αυτό εκφράστηκε στη θρησκευτική τους πρακτική και λατρεία.

Ξεκινά από τον Όμηρο για να φτάσει στον Πίνδαρο και τους τραγικούς και να καταλήξει στον Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη και τον Επίκουρο. Δε διαφεύγουν της προσοχής του σημαντικά φιλοσοφικά ρεύματα όπως οι Ορφικοί, οι Στωικοί και οι Κυνικοί.

Μέσα από τις πηγές παρακολουθεί κατ'ουσίαν όλη την πορεία του ελληνικού πολιτισμού, της ελληνικής σκέψης, όπως διαμορφώνεται στην ιστορική της εξέλιξη, καθώς τέτοιου είδους αντιλήψεις αντανακλούν ευρύτερους φιλοσοφικούς και θρησκευτικούς στοχασμούς.