Την πρώτη φορά που επισκέφθηκα τη Βενετία, στις αρχές της δεκαετίας του '60, την προσοχή μου την τράβηξε το έντονο χρώμα που έλουζε τα κτήρια και τον ουρανό της. Ήταν ένα καλοκαιριάτικο σούρουπο, όταν με φοιτητική συντροφιά, έφτασα σιδηροδρομικώς από την Αθήνα, μέσω των τότε γιουγκοσλαβικών εδαφών, στον σταθμό της Santa Lucia κι από κει με το βαπορέτο στη μικρή υδάτινη λεκάνη που σχηματίζεται μπροστά στην πλατεία του αγίου Μάρκου. Χρυσοκόκκινος ο ήλιος άγγιζε τα νερά της λιμνοθάλασσας, χρωματίζοντας ανάκατα παλάτια στις όχθες των καναλιών και σύννεφα που στεφάνωναν τις ακτές του Lido. Ήμουν είκοσι χρονών, ενθουσιασμένη από την περιπέτεια της εκδρομής και ανυπόμονη να δω από κοντά όσα μνημεία και έργα τέχνης είχα καταχωρίσει στη μνήμη μου, πριν αρχίσει το ταξίδι, επιλέγοντάς τα μέσα από τις σελίδες των βιβλίων που είχα διαβάσει. Με τις λιγοστές φοιτητικές γνώσεις μου, άρχισα να συγκρίνω τα χρώματα που έντυναν τη Βενετία εκείνο το βράδυ που την πρωτοαντίκρυσα με αυτά που είχαν χρησιμοποιήσει οι βενετοί ζωγράφοι στους διάσημους πίνακές τους, όσους γνώριζα μέσα από την εικονογράφηση των βιβλίων. Αργότερα, όταν είδα στην Πινακοθήκη τους πίνακες του Guardi, του Tintoretto και του Canaletto και παρατήρησα από κοντά τα αποτυπωμένα σ' αυτούς χρώματα, αναγνώρισα στις θαυμαστές ζωγραφικές δημιουργίες το φως που είχε το ίδιο φυσικό βενετικό τοπίο.