Το βιβλίο πραγματεύεται την καθημερινότητα των Ελλήνων υπό τα όπλα, κληρωτών και αξιωματικών των αρχών του 20ού αιώνα, με έμφαση στην κρίσιμη περίοδο 1917-1922, προσεγγίζοντας τις συμπεριφορές, τις νοοτροπίες, την κοινωνικότητα, όσο και την εν πολέμω δράση. Ο Έλληνας υπό τα όπλα είχε συμμετάσχει ήδη στο Μακεδονικό Μέτωπο των ετών 1917-1918, όπου και «μετέλαβε» των ευρύτερα διαδεδομένων πολιτισμικών πρακτικών της Στρατιάς της Ανατολής υπό την Τριπλή Συνεννόηση (Αντάντ), από κώδικες κοινωνικότητας και τρόπους ψυχαγωγίας σε συνθήκες στρατωνισμού έως τη μαζική ενασχόλησή του με αθλήματα. Έτσι, καθώς εξετάζεται η καθημερινότητα των νέων στρατευμένων, ανιχνεύονται περαιτέρω οι σχέσεις (εγγύτητας/απόστασης) ανάμεσα στους στρατευμένους της Παλαιάς Ελλάδας και των κατοίκων της Μικράς Ασίας, Ελλήνων κυρίως αλλά και Τούρκων. Εν συνεχεία, προσεγγίζεται η κοινωνικότητα του Μετώπου, ει δυνατόν σε όλη της την έκταση: πρωταρχικοί πυρήνες μαχητών, εξωτερικεύσεις πολιτισμού, αθλητικές δραστηριότητες και εν γένει μεταφορές πρακτικών από τα μετόπισθεν στο Μέτωπο. Τέτοιες πρακτικές είναι το ποδόσφαιρο, η μουσική, ο χορός, το θέατρο, τα αναγνώσματα και η συγγραφή, καθώς και γενικότερα, η χρήση του «ελευθέρου χρόνου» στις παρυφές των χαρακωμάτων. Ως προς το κομβικό αυτό σημείο του εγχειρήματος, δηλαδή το πραγματολογικό υλικό, συνθέτουν συχνά επιστολές του Μετώπου, οι οποίες ανταλλάσσονταν μαζικά ανάμεσα στους στρατιώτες και σε γυναίκες στην κυρίως Ελλάδα. Πρόκειται για τις «αδελφές του στρατιώτου», νέες γυναίκες μέλη πατριωτικών σωματείων με τις οποίες αλληλογραφούσαν εκατοντάδες μαχητές. Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση των αδελφών Δεσποτοπούλου, με 200 «εθνικούς επιστολογράφους» και πάνω από 2500 αρχειοθετημένες επιστολές της περιόδου 1917-1923. Μέρος των πηγών άπτεται της τρικαλινής, όσο και ευρύτερα της θεσσαλικής εντοπιότητας, συμπεριλαμβανομένων και των συνεντεύξεών του Π. Γρηγορίου, ήδη από το 1990, με Θεσσαλούς παλιούς πολεμιστές της περιόδου 1917-1922. Τέλος, διερευνώνται οι πρακτικές βίας στη μάχη, σε συνδυασμό με τα ανδροπρεπή στερεότυπα της εποχής. Μελετώνται δε τα χαρακτηριστικά υποδείγματα επίλεκτων ελληνικών σωμάτων όπως τα Ευζωνικά Συντάγματα, τα οποία λειτούργησαν και ως ιδεατοί τύποι συμπεριφοράς και προτύπων για τη συντριπτική μερίδα των τότότε Ελλήνων. Η συγγραφή του βιβλίου στηρίχτηκε τόσο στην ιστορική έρευνα με την αντίστοιχη χρήση αρχείων και πηγών, όσο και στην κοινωνική ανθρωπολογία. Χρησιμοποιήθηκαν κυρίως γραπτές άμεσες προσωπικές μαρτυρίες της εποχής (επιστολές και εφημερίδες του Μετώπου), δίχως να παραγνωρίζεται η σημασία των λοιπών αρχείων. Η μελέτη αυτή του Παν. Γρηγορίου οδηγεί σε μια χρήσιμη αποτίμηση «εκ των έσω», τόσο των εθνικών όσο και των γεωπολιτικών γεγονότων των αρχών του 20ού αιώνα, και τούτο υπό το πρίσμα του πολεμικού βίου των κληρωτών και των μονίμων στελεχών του τότε Ελληνικού Στρατού. Οι στρατευμένοι Έλληνες των ετών 1917-1923, με τα τόσο άμεσα και με τρόπο παραστατικό καταγεγραμμένα βιώματά τους, ολοκλήρωσαν τον κύκλο τους, εκείνον της ελληνο-βαλκανικής πολεμικής δεκαετίας (1912-1922), όσο και της πρώτης εκατονταετίας του Νεοελληνικού κράτους (1821-1922), αποδεσμεύοντας μνήμες και παρακαταθήκες, οι οποίες υποδεικνύουν έκτοτε την εθνική μας πορεία, έως και επί των χαλεπών ημερών μας.