Η μονογραφία προσφέρει μία συνολική εικόνα των σχέσεων του Βυζαντίου με τους Αβάρους σε πολιτικό, διπλωματικό και πολιτισμικό επίπεδο. Η κύρια συμβολή της συνίσταται στην αποκατάσταση αυτών των σχέσεων μετά το 626, όταν οι μαρτυρίες των γραπτών πηγών είναι πενιχρές, και ο προσδιορισμός των πιθανών διόδων επικοινωνίας μεταξύ των δύο πλευρών, με βάση τα ιστορικά δεδομένα στη βορειοδυτική Αδριατική, τη βαλκανική χερσόνησο και τη βυζαντινή Κριμαία. Για τον 7^ο και 8^ο αιώνα, το ενδιαφέρον στρέφεται στα βυζαντινά αντικείμενα στο αβαρικό χαγανάτο καθώς και σε εκείνα που κατασκευάστηκαν με βάση τα βυζαντινά πρότυπα (κοσμήματα, επενδύσεις ζώνης, πόρπες κ.ά.). Υπό εξέταση είναι και τα νομισματικά ευρήματα. Επίσης, προσεγγίζονται κριτικά και άλλα ζητήματα, όπως η άποψη ότι οι Άβαροι είχαν καθεστώς φοιδεράτων με τη συνθήκη του 558, τα αίτια της αποτυχίας των στρατιωτικών επιχειρήσεων του Μαυρίκιου εναντίον των Αβάρων από το 592 έως το 602, οι συγκρούσεις στην περιφέρεια του αβαρικού χαγανάτου (Σάμο, Κροάτες και Σέρβοι, Κούβρατος) και η πιθανή ανάμειξη του Βυζαντίου, οι εκατέρωθεν επιδράσεις στην πολεμική τέχνη κ.ά.