Ὁ Νόννος, ποιητὴς τοῦ 5ου αἰ. μ.Χ. ἀπὸ τὴν Πανόπολιν τῆς Αἰ­γύ­πτου, ἔγραψε τὰ Διονυσιακά, ἕνα ἔπος 21.280 στίχων ποὺ περι­γράφει ὅλα τὰ κα­τορθώματα τοῦ Διονύσου ξεκινώντας ἀπὸ τοὺς προγόνους του, τὸν παππού του Κάδμο καὶ τὴν μητέρα του Σεμέλη, τὴν γέννησή του στὴν Θήβα μέχρι τὴν ἀποθέωσή του καὶ τὴν ἄνοδό του στὸν Ὄλυμπο. Τὰ Διο­νυσιακὰ εἶναι τὸ μεγαλύτερο ποί­ημα ποὺ μᾶς κληροδότησε ἡ ἑλλη­νικὴ ἀρχαιότητα καὶ εἶναι διαι­ρεμένο σὲ 48 βιβλία, ὅσα ἡ Ἰλιάδα καὶ ἡ Ὀδύσ­σεια μαζί. Τὸ κεντρικὸ τμῆ­μα τους (βιβλ. 13-40) ἔχει ὡς θέμα τὴν ἐκ­στρα­­τεία τοῦ θεοῦ στὴν  Ἰνδία. Ὁ Νόν­νος δὲν περιο­ρί­ζε­ται στὴν ἐξ­ιστόρηση τῶν κατορ­θωμάτων τοῦ Διονύσου, ἀλλὰ σύμφω­να καὶ μὲ τὴν βασι­κὴ ποιητικὴ ἀρχή του, τὴν ποικιλία, τὸ ποίημα κατα­λήγει νὰ εἶναι μεταξὺ ἄλ­λων καὶ ἕνα μυθολογικὸ ἐγχειρίδιο, στὸ ὁποῖο παρε­λαύ­νουν ὅλοι οἱ γνω­στοὶ μύ­θοι τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδος. Μαζὶ μ’ αὐ­τοὺς ὑπάρ­χουν ἀνα­φο­ρὲς στὴν ἀστρολογία, στὴν μαγεία, στὰ διονυ­σιακὰ μυ­στή­ρια καὶ στὶς ἀνα­το­λικὲς θρησκεῖες. Ἀξίζει ἀκόμη νὰ τονισθεῖ τὸ ἐν­δια­φέρον τοῦ Νόν­νου νὰ περιγράψει μὲ τόλμη καὶ αἰσθησιασμό, πρά­γματα ἐλάχιστα συνηθισμένα μέχρι τότε, τὶς ἐρωτικὲς περιπέτειες τοῦ Διο­νύ­σου.

Πέρα ἀπὸ τὸ περιεχόμενο, τὸ ποίημα ἔχει μεγάλο γλωσσικὸ καὶ με­τρι­κὸ ἐνδιαφέρον, καθὼς ὁ Νόννος ἀνατρέπει τὰ μέχρι τότε δεδομένα τοῦ δα­κτυ­λικοῦ ἑξαμέτρου ἐνσωματώνοντας στὴν μετρική του τὶς καινούργιες ἐξελί­ξεις στὴν φω­νητικὴ τῆς ἑλληνικῆς γλώσ­σας, τὴν ὁποία ἐπί­σης χρη­σιμο­ποι­εῖ
μὲ τόλμη καὶ γλωσ­σο­πλαστικὴ διάθεση.