Ο τόμος αποτελεί μια μεθοδική, συνθετική και συστηματική πραγμάτευση της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας. Βεβαίως, διαθέτουμε στη γλώσσα μας πολύ αξιόλογα μυθολογικά λεξικά, καθώς και μυθολογικά εγχειρίδια. Τα βοηθήματα αυτά ωστόσο εκθέτουν το περιεχόμενο των μύθων, τόσο στον κύριο κορμό τους όσο και στις επιμέρους παραλλαγές τους, και επιχειρούν να τους ερμηνεύσουν (συνήθως μονοσήμαντα), χωρίς να θέτουν ορισμένα καίρια ερωτήματα. Το κυριότερο από αυτά αφορά το ζήτημα του πλαισίου στο οποίο λεγόταν μια ιστορία, τα συμφραζόμενά της. Από ποιον και πού γινόταν η αφήγηση ενός μύθου; Άλλα σημαντικά ερωτήματα στα οποία επιχειρεί να απαντήσει το παρόν βιβλίο είναι: Ποιος είναι ο ρόλος που διαδραμάτισαν ο δομισμός, η αποδόμηση και η ψυχανάλυση, για να περιοριστούμε σε μερικά μόνο σύγχρονα μεθολογικά σχήματα, στην ερμηνεία των μύθων; Ποια είναι η σχέση μεταξύ μύθου και τελετουργίας, μύθου και καθημερινής ζωής; Πίστευαν τελικά οι αρχαίοι Έλληνες στους μύθους; Η θέση παρόμοιων ερωτημάτων οδηγεί σε μια κάθετη ανάγνωση της μυθολογίας, που απομακρύνεται αισθητά από την απλή φαινομενολογική περιγραφή και -το σημαντικότερο- προσφέρει μια πολυφωνική προσέγγιση μακριά από κάθε επικίνδυνο δογματισμό και αδικαιολόγητη προκατάληψη.